mánudagur, 12. júní 2017

Stríð 21. aldar og íslenska sjónarhornið

Þórarinn Hjartarson skrifar

RÚV hafði í samvinnu við UNICEF á „Degi rauða nefsins“ (9. júní) þátt til að styrkja söfnun fyrir þjáð og snauð heimsins börn. Safnað var vegna hungursneyðar í Suður-Súdan, Jemen, Sómalíu og Nígeríu. Ekki var minnst á að vestræn stórveldi hafa staðið á bak við hernað í þremur þessara landa, sem ræður líklega mestu um hungrið. Svo kom „yfirlitsmynd yfir hörmungarnar í Sýrlandi“.

Þórarinn Hjartarson
stálsmiður á Akureyri
Fókusinn var á Aleppó – og spurningin um  sökina var auðveld: Einn aðili var fundinn sekur, Sýrlandsstjórn/her, sem stundað hefði fjöldamorð á borgarbúum. Lyginni er dælt í okkur með sprautum. Yfirlitsmyndin var dæmigerð fyrir túlkun íslenskra fjölmiðla á styrjöldum okkar daga. Helstu fjölmiðlar Íslands – RÚV og dagblöðin tvö – eru alveg samstíga í túlkun á helstu styrjöldum 21. aldar. Skýringarmunstrið er u.þ.b. svona:

a) Stríðið í  Sýrlandi er kallað „borgarastríð“ en sagt stafa af réttlátri „uppreisn“ gegn miskunnarlausum harðstjóra. Af ytri afskipum af stríðinu er einkum talað um þátt Rússa. Þagað er um peningana frá Sádi-Arabíu sem fjármagna „uppreisnina“ eða endalausa aðflutninga og þjónustu við hana frá Tyrklandi. Og fátt sagt um um þátt Bandaríkjanna allt frá viðskiptabanni á Sýrland til þjálfunar og vopnasendinga til „uppreisnarinnar“.

b) Stríðið í Jemen er kallað „borgarastríð“ og er þá alveg horft framhjá því að fyrir tveimur árum (júlí 2015) breyttist stríðið í innrásarstríð þegar Sádi-Arabía réðist á þetta fátæka land með 100 sprengjuflugvélum og her sem taldi 150 þúsund hermenn, aðallega málaliða. USA og NATO-veldin sjá Sádum fyrir vopnum, sbr. spánnýjan samning Trumps við Sáda, stærsta einstaka vopnasölusamning sem gerður hefur verið. Sl. haust hófu Bandaríkin svo beinan hernað gegn Jemen við hlið Sáda.

c) Stríðið í Írak er í íslenskum fjölmiðlum skilgreint sem „stríð gegn ISIS“ og „stríð gegn hryðjuverkum“. Góðu gæjarnir berjast við að „frelsa“ Mósúl. En „stríðið gegn ISIS“ í Mósúl og víðar í Írak er einfaldlega framhald Íraksstríðsins 2003-2011, innrásar og hernáms sem kostað hefur milljón Íraka lífið, og skóp m.a. fyrirbærið ISIS. Bandaríkin eru aldeilis ekki frelsandi afl heldur hernámsafl í Írak sem hefur enn sama markmið, að sundurlima landið og komast yfir auðlindir þess.

d) Stríðið í Úkraínu er kallað borgarastríð. Aldrei þessu vant er gert mikið úr utanaðkomandi íhlutun, þ.e.a.s. íhlutun og yfirgangi Rússa. Hins vegar er kyrfilega þagað um þátt CIA sem stjórnaði valdaráninu í Kiev 2014 eða um hernaðarlega innikróun Rússlands, af hálfu NATO-velda, fyrir og enn frekar eftir það valdarán.

Sem sagt, þessum helstu styrjöldum sem nú geysa lýsa fjölmiðlarnir okkar sem borgarastyrjöldum og/eða „stríði gegn hryðjuverkum“. Skipulega er horft framhjá hinum vestrænu afskiptum. Fjölmiðlarnir íslensku bergmála þær túlkanir sem stóru fréttastofurnar vestan hafs gefa en þær aftur tjá einfaldlega hagsmuni bandarískrar heimsvaldastefnu og hergagnaiðnaðar. Svo muldra menn gjarnan í skeggið eitthvað um það böl sem hlýst af „óumburðarlyndi“ og „trúarofstæki“.

Ofantaldar styrjaldir hanga saman. Stríðin eru öll betur skilin sem árásarstríð en sem borgarastríð. Yfirstjórn þeirra er í Washington. Árið 2001 lýstu USA og NATO yfir „stríði gegn hryðjuverkum“ (áður en þeir réðust inn í Afganistan). Það var yfirskrift og réttlæting hnattræns hernaðar og síðan hafa þeir  stundað látlausar valdaskiptaaðgerðir, ýmist beint eða með hjálp svæðisbundinna bandamanna. Helsta þungamiðja stríðsrekstursins hefur verið í Miðausturlöndum og önnur þungamiðja á fyrrum yfirráðasvæði Sovétríkjanna. Um er að ræða samhangandi íhlutunarstefnu Vestursins til að steypa „óþóknanlegum“ stjórnvöldum og koma að öðrum „þóknanlegum“. Svæðisbundnir bandamenn með eigin valdahagsmuni koma hér við sögu, og Sádi-Arabía er mikilvægasti bandamaður NATO í múslimaheiminum, í því verkefni Vestursins að ná yfirráðum í Miðausturlöndum. Og framan talin stríð öll eru liðir í heimsyfirráðastefnu þar sem aðalmeðulin eru hernaðarleg. Aðeins einn aðili rekur slíka stefnu í nútímanum: Vesturblokkin (NATO-blokkin) undir forustu Bandaríkjanna.

Þáttur íslenskrar utanríkisstefnu í þessu samhengi er hvorki saklaus né friðsamlegur. Ísland tekur þátt í valdaskipta- og yfirráðastefnu NATO-veldanna, eftir getu sinni. Alltaf. Óháð því hverjir skipa ríkisstjórn, enda heyrist engin andstaða við þá stefnu á Alþingi. Ísland var í bandalagi hinna viljugu þjóða gegn Írak (við það var reyndar andstaða á Alþingi). Ísland studdi árásarstríð NATO gegn Afganistan og gegn  Líbíu. Íslenska vinstri stjórnin viðurkenndi árið 2012 „Þjóðareiningu“ uppreisnarhópa í Sýrlandi – National Coalition – sem lögmætt stjórnvald Sýrlands, og stillti sér þannig á bak við „uppreisn“ (kostaða, vopnaða og mannaða utanlands frá) gegn stjórnvöldum sem viðurkennd eru af SÞ sem lögmæt. Ísland tekur þátt í refsiaðgerðum gegn Rússlandi, mótatkvæðalaust í utanríkismálanefnd og á Alþingi.  Í málefnum stríðs og friðar fylgir Ísland þeirri línu sem lögð er í Washington, punktur. Og röklegt framhald þess: íslenskar fréttastofur eru í þeim málum endurvarpsstöðvar stóru fréttastofanna vestra sem eru hluti af stríðsvélinni.

föstudagur, 19. maí 2017

Ályktun um samgöngumál

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar mótmælir harðlega þeim niðurskurði sem ríkisstjórn peningavaldsins hefur farið í á samgönguáætlun. Ennfremur fordæmir miðstjórnin allar hugmyndir um einkavæðingu samgöngukerfisins en hugmyndir um vegatolla eru ekkert annað en inngangur að slíku. Miðstjórnin hafnar með öllu þeim viðbárum að ekki sé nægilegt fé til framkvæmdanna, tugir ef ekki hundruð milljarða eru innheimt á hverju ári í umferðartengdum sköttum og gjöldum. Á tíma sívaxandi umferðar erlendra ferðamanna sem að auki færa þjóðinni gríðarlegar gjaldeyristekjur er það ráðslag stjórnvalda að minnka fjármagn til viðhalds og uppbyggingar vegakerfisins frá ári til árs, í stað þess að stórauka það, óskiljanlegt og með öllu ólíðandi.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur almenning, ásamt sveitarstjórnarmönnum og forsvarsmönnum, í hinum ýmsu landshlutum til að láta stjórnvöld ekki etja sér í innbyrðis átök um fjárveitingar sem þau sjálf standa fyrir því að takmarka, en mótmæla einum rómi áðurnefndum niðurskurði. Fyrst og fremst stefnir þessi óboðlega stjórnsýsla mannslífum í voða, en mun auk þess valda stórfelldu eignatjóni og verða frekari dragbítur á uppbyggingu innviða ferðaþjónustunnar, sem þegar hefur dregist svo mjög úr hömlu að orðið er til stórskammar fyrir land og þjóð.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

fimmtudagur, 18. maí 2017

Ályktun um umhverfismál

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar áréttar að meðan þjóðfélagið er keyrt áfram af gróðadrifnu markaðskerfi, sem gerir endalausar kröfur um siaukinn hagvöxt sé tómt mál að tala um uppfyllingu markmiða Parísarsamkomulagsins og annarra skuldbindinga Íslendinga hvort sem er hérlendis eða á alþjóðavettvangi. Miðstjórnin átelur tvískinnung umhverfisráðherra og ríkisstjórnarinnar sem kemur fram í daðri við olíuvinnsluhugmyndir, mengandi þungaiðnað og vaxandi flugsamgöngur, og hvetur stjórnvöld til fara raunhæfar leiðir til að minnka losun CO2 en þá þarf að koma til félagsvæðing þjóðfélagsins þar sem hagsmunir samfélagsins en ekki auðmanna eru hafðir í fyrirrúmi.

Ný stefna þarf að fela í sér t.d. áhersla á rafbílavæðingu með tilheyrandi niðurfellingu gjalda og uppbyggingu þjónustukerfis í almannaeign, félagsvæðing og efling almenningssamgangna og margt fleira.

Alþýðufylkingin berst fyrir því að undið verði ofan af umhverfisógninni og komið á sjálfbæru samfélagi sem ekki gengur á rétt komandi kynslóða með græðgi fámennrar auðstéttar. Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur íslenskan almenning til þess að taka umhverfismálin föstum tökum og vinna að því, bæði með lífsháttum sínum og pólitískri baráttu, að gripið verði til viðunandi viðbragða við þeim vanda sem óbilgirni markaðshyggjunnar hefur skapað í heiminum. Til þess að bjarga jörðinni út úr vítahring mengunar og sóunar auðstéttarinnar er mikilvægt að skilningur vaxi, bæði hjá almenningi og innan umhverfishreyfinga, á því að kapítalisminn verður aldrei grænn.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

miðvikudagur, 17. maí 2017

Ályktun: Einkavæðing undir radar

Einkavæðing undir radar

Ríkisstjórnin reynir kerfisbundið að einkavæða innviði samfélagsins í áföngum, og koma í veg fyrir umræður og önnur samfélagsleg inngrip í það ferli.

Það er fyrirséð, að opnun einkasjúkrahúss undir nafni klíníkurinnar í Ármúla, grefur alvarlega undan íslensku félagslegu heilbrigðiskerfi. En heilbrigðisráðherra neitar að axla ábyrgð á starfsleyfi þessa einkasjúkrahúss og svo mikið sem taka afstöðu til málsins.

Fyrirhuguð innlimun Fjölbrautaskólans við Ármúla í Tækniskólann, sem er einkarekinn, er einnig tilraun til að sölsa menntastofnanir undir samtök atvinnurekenda, í trássi við vilja starfsfólks, og án samráðs við neina sem málið varðar. Svipaðir tilburðir eiga sér stað á fleiri sviðum.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar fordæmir einkavæðingar- og markaðsvæðingaráráttu íslensku auðvaldsflokkanna, og hvetur til sameiginlegrar andspyrnu frá alþýðunni. Það er ekki nóg að hægja á, eða stöðva einkavæðingarnar, heldur verður að snúa vörn í sókn og félagsvæða það, sem áður hefur verið markaðsvætt. Gera þarf áætlun sem stefnir að því að allir innviðir íslensks samfélags verði félagslega reknir.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

þriðjudagur, 16. maí 2017

Ályktun um sameiginlegt ábyrgðarleysi auðvaldsins

Samfélagslegt ábygðarleysi auðvaldsins

Ákvörðun HB Granda um að hætta bolfiskvinnslu á Akranesi og segja upp næstum 90 manns, er enn ein sönnun þess, að svokölluð samfélagsleg ábyrgð einkafyrirtækja er ekkert annað en orðin tóm.
Þetta atvik kallar einnig á grundvallarendurskoðun á yfirráðum yfir aflaheimildum. Útgerðarauðvaldið hefur á undanförnum áratugum þvælst um landið, og skilið mörg byggðarlög eftir í miklum vanda. Það hefur því sýnt sig að óbreytt kerfi stuðlar ekki að byggðafestu eins og lögin kveða á um.

Æskilegast væri að útgerð á Íslandi væri að sem mestu leyti félagslega rekin, bæði til að tryggja byggðafestu, og ekki síður til að afrakstur sameiginlegrar auðlindar þjóðarinnar skili sér til hennar.
Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur allan almenning á Íslandi til að sameinast í baráttu fyrir róttækum breytingum í sjávarútvegi, sem byggist á sanngjarnri skiptingu veiðiheimilda milli byggðalaga og að félagslegur rekstur stærri útgerða verði forgangsvalkostur.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

mánudagur, 8. maí 2017

Bú er landstólpi, eyðibýli ekki

Það fréttist um daginn að hið gamalgróna býli Unaós í Hjaltastaðaþinghá er að líkindum fara í eyði vegna þess að eigandinn, íslenska ríkið, auglýsir ekki eftir nýjum ábúanda þegar bóndinn hættir.
Vésteinn Valgarðsson


Nú bætast við fréttir um að fjöldi ríkisjarða sé farinn í eyði í Skaftárhreppi og oddviti hreppsins gagnrýnir hvað ríkið dregur það lengi að auglýsa þær, og ber við „stefnumótunarvinnu“. En stefnuleysi er líka ákveðin stefna í svona máli, því ef landinu er ekki haldið í byggð á meðan menn eru að hugsa sig um, þá fer það í eyði. Svo einfalt er það. Það er stefnan.

Þessi „stefnumótun“ ríkisins hefur staðið í einhver ár. Það er langur tími í landbúnaði. Það er nefnilega a.m.k. tvennt sem gerir landbúnað einstakan meðal atvinnugreina. Annars vegar er hann eina atvinnugreinin sem mannkynið getur ekki lifað án. Hins vegar er ekki hægt að hætta bara með hann og byrja aftur eftir nokkur ár, eins og stígvélaverksmiðju eða leigubílastöð. Þegar landið fer í órækt, hús í niðurníðslu, og búsmalinn í sláturhús er mjög mikið átak að byrja aftur. Og dýrt. Svo ekki sé minnst á samfélagslega upplausn, svo sem þegar börnum snarfækkar í skóla sem var fámennur fyrir.

Það vill svo til að ég er með lausn, stefnu sem hver sem er má gera að sinni: Landið á að vera í byggð og þegar bújörð í eigu ríkisins losnar á strax að auglýsa hana. Flóknara er það ekki.


-- Vésteinn Valgarðsson
stuðningsfulltrúi og varaformaður Alþýðufylkingarinnar

Ávarp flutt á Rauðum 1. maí

Af hverju þarf vinnufólk alltaf að standa í stappi við vinnuveitendur? Af hverju getum við ekki bara unnið saman frekar en að vera alltaf að reyna að berjast á móti hvert öðru? Til að svara þessu þurfum við að gera okkur grein fyrir því að markmið okkar eru andstæð: sem vinnandi fólk viljum við sem hæst laun fyrir eins litla vinnu og mögulegt er og vinnuveitandinn vill sem mesta vinnu fyrir eins lítinn pening og mögulegt er. Með öðrum orðum: ef við, almenningur, hættum að berjast þá mun öll baráttan koma frá auðvaldinu.

Við höfum aldrei fengið neitt frítt frá auðvaldinu og það mun ekki breytast.
Frá upphafi kapítalismans hefur ójöfnuður ávalt farið vaxandi. Þó lífskjör hafi aukist með tímanum, líkt og þau gerðu í nær öllum öðrum kerfum sem komu þar á undan, þá hefur ávöxtur efnahagskerfisins alltaf ratað á færri og færri hendur.
Þetta segir sig sjálft: enda fyrir einn til að græða þarf einhver annar að tapa.

Okkar helsta varnartól hafa verið stéttarfélög. En við megum ekki gleyma því að ef stéttarfélögin eiga að vinna fyrir okkar kjörum, þá þurfum við sjálf að vera virkur partur af þeirra baráttu.

Mig langar að vitna í Bernie Sanders, en fyrir sirka 10 mánuðum sagði hann þetta:

Sen. Bernie Sanders: "We cannot allow ourselves to become used to the fact that we got hundreds of thousands of children in this country who are homeless. That is our greatest danger, becoming used to it and thinking that it is normal. It is not normal. It is an outrage. And never, ever lose your sense of outrage."

Þetta eru sterk orð og eiga fullan rétt á sér. Okkar helsta hætta er sú að við sættum okkur við núverandi stöðu og að okkur fari að þykja þetta eðlilegt; Að svona sé þetta bara. Þegar fjöldi fólks hefur ekki efni á því að eiga sér heimili, þá megum við ekki sætta okkur við það, heldur þurfum að líta á það sem hneykslið sem það er.

Þó við höfum barist fyrir 8 klukkutíma vinnudegi, þá skiptir það engu máli ef fólk getur ekki lifað á launum sínum. Við sjáum að það er ekki nóg að berjast fyrir betri kjörum, því um leið og við lítum í burtu þá tekur auðvaldið allt til baka sem við höfum unnið fyrir.

Það er ekki nóg að berjast fyrir breytingum í lögum eða kjarasamningum þegar kerfið vinnur gegn manni. Í efnahags kerfi sem ýtir undir brot á vinnufólki í þeim tilgangi að hámarka gróða, þá verður það ljóst að það sem þarf að breytast er kerfið sjálft.

Þetta er baráttan sem Alþýðufylkingin er tilbúin að fara í. En enginn flokkur út af fyrir sig getur náð þessu markmiði einn. Þessu verður aðeins náð þegar við getum fengið stuðning og samstarf vinnufólks. Ef við sættum okkur við það sem við höfum eða teljum að það sé ekki hægt að breyta því, þá erum við nú þegar búin að tapa. En ef vinnandi fólk er tilbúið að lyfta upp hnefa og berjast fyrir ávöxtum sinnar eigin vinnu, þá er valdið okkar. Því ekkert kerfi hefur lifað að eilífu og fyrr eða síðan þá munum við sigra.

fimmtudagur, 4. maí 2017

NORÐUR-KÓREA OG „DJÖFLARNIR“ Í HEIMSVALDAKERFINU

Þórarinn Hjartarson skrifar:
Þórarinn Hjartarson


Þann 26. apríl boðaði Trump alla Öldungadeildina í Hvíta húsið til að ræða ógnina sem stafar af N-Kóreu sem sé „alvarlegt vandamál fyrir allan heiminn“. Þegar Bush-stjórnin útnefndi „öxulveldi hins illa“ eftir 11. september var Norður-Kórea á þeim lista. Hin voru Íran, Írak, Kúba, Líbía og Sýrland. Síðan er hálfur annar áratugur liðinn og önnur ríki hafa bæst á óvinalista USA, nefnd nöfnum eins og „harðstjórnir“ og „bófaríki“: Venezuela undir Chavez og áfram, Súdan, Zimbabwe, Úkraína líka um tíma og í seinni tíð einkum Rússland. Þegar Bandaríkin hafa gefið ríkjum slíka stimpla fylgja bandamennirnir í Vesturblokkinni (NATO + ESB) alltaf dæmi þeirra.  

Hin útlægu ríki eru sem sagt stimpluð „harðstjórnir“, „einræði“ og þaðan af verra og fá svo meðferð í samræmi við það: Áróðursmaskínan mikla djöfulgerir (demóníserar) viðkomandi, svo koma efnahagslegar refsiaðgerðir, diplómatísk einangrun og valdaskiptaaðgerðir í formi innri „uppreisna“ fjármagnaðra utanlands frá, tilraunum til „litabyltinga“ sem stjórnað er utanlands frá – eða bein innrásarstríð.

Ef við horfum gagnrýnu auga á þessar stimplanir sem koma frá Washington og helstu valdamiðstöðvum Vesturlanda og spyrjum hvað þessi útlagaríki hafi raunverulega til saka unnið kemur yfirleitt í ljós að höfuðglæpur þeirra er skortur á undirgefni við Vestrið.

Útlagaríkin eiga almennt það sameiginlegt að hafna kröfum USA og bandamanna um a) frjálsar fjárfestingar og b) aðstöðu fyrir herstöðvar. Eftir lok kalda stríðsins um 1990 varð sú stefna fljótt ráðandi meðal vestrænna „hnattvæðingarsinna“ að gera allan heiminn að opnu, frjálsu fjárfestingarsvæði vestrænna, fjölþjóðlegra auðhringa. Bandaríkin hafa alls um 900 herstöðvar utan lands og hernaðaraðstöðu í 130-150 löndum, og þú neitar ekki USA um hernaðaraðstöðu ef þú vilt vera í „hlýjunni“. Stjórnvöld í Íran, Írak og Líbíu áttu lengi það sameiginlegt að vilja hnekkja valdi dollarsins í alþjóðaviðskiptum, ekki síst olíuviðskiptum. Gaddafí fór m.a.s. fyrir hreyfingu um ný samtök Afríkuríkja og nýtt fjármálakerfi þeirra þar sem sameiginlegur gjaldmiðill þeirra yrði gulldínar í stað dollars. Það var margföld dauðasök.

Glæpur Pútíns er augljós. Á 10. áratug fékk Rússland sjokkþerapíu einkavæðingar undir leiðsögn AGS og Jeltsín var USA/NATO-veldum undirgefinn. Vestrænir auðhringar sáu fyrir sér eilífar veiðilendur fjárfestinga um allt gamla Sovétsvæðið. NATO tók mikinn sprett landvinninga í austur og lýsti því m.a. yfir 2008 að bæði Úkraína og Georgía innan skamms „munu verða aðildarlönd NATO“. En Pútín eyðilagði þau bjartsýnu áform í Ossetíu og Afkasíu það ár og svo á Krím 2014. Og fór svo að styðja „viðnámsöxulinn“ (Axis of Resistance) í Miðausturlöndum. Djöfuls Rússneski risinn sem var kominn á hnén hafði sem sagt brölt á fætur aftur! Nú duga engir silkihanskar!

Berum að lokum saman tvö lönd sem koma mjög við sögu vestrænnar heimsvaldastefnu. Víetnam og Norður-Kóreu. Eftir sigurinn á heimsvaldasinnum 1975 hóf Víetnam fyrst þjóðlega uppbyggingu, mótað af sovétbýrókratísku stjórnkerfi en fljótlega samt með miklum „markaðslausnum“. En eftir fall Sovét og kapítalíska umbyltingu Kína missti landið sína pólitísku bakhjarla og markaðshyggjan varð alveg ofan á. Víetnam sveigði þá fljótt af hinni þjóðlegu stefnu, opnaði sig fyrir hnattvæðingunni, bauð fram auðlindir landsins til alþjóðlegra auðhringa ásamt afar ódýru og réttindasnauðu vinnuafli, umfaðmaði stofnanir eins og WTO og TPP (Trans-Pacific Partnership), tók svo upp hernaðarsamvinnu við Bandaríkin, m.a. í umkringingu Kína, nokkuð sem var staðfest í heimsókn Obama til landsins á síðasta ári. (sjá hér)

Norður-Kórea hins vegar hefur frá upphafi (eftir tortímandi stríð og vopnahlé 1953) treyst á efnahagslegan sjálfsbjargarbúskap – og hélt því áfram eftir lok kalda stríðsins – ásamt því að halda fast við ríkiseign á helstu framleiðslutækjum og miðstýrðan áætlanabúskap með takmarkaða aðstöðu fyrir erlenda fjárfesta – og að sjálfsögðu enga hernaðaraðstöðu heimsvaldasinna í landinu. Stefna þeirra brýtur u.þ.b. allar reglur vestrænnar hnattvæðingar. Viðbrögðin létu aldrei á sér standa, með orðum Mike Whitney: „Bandaríkin hafa kallað yfir landið hungursneyð, meinað stjórn þess um aðgang að erlendu fjármagni, kæft efnahag þess með lamandi refsiaðgerðum og komið upp banvænum eldflaugakerfum og herstöðvum við landamærin.“ Sjá hér grein um N-Kóreu og Vestrið.


Það sem hinir útnefndu „djöflar og útlagar“ eiga sameiginlegt er ekki „harðstjórn“ umfram önnur lönd heldur andstaða við bandaríska og vestræna yfirráðastefnu og hnattvæðingu. Það er hún sem er vandamálið, ekki „harðstjórarnir“ í Norður-Kóreu eða annars staðar.

mánudagur, 1. maí 2017

Rauður fyrsti maí

Alþýðufylkingin býður í menningar- og skemmtidagskrá í MÍR-salnum, Hverfisgötu 105. Kvöldið byrjar kl. 20.
Fram koma Sólveig Hauksdóttir, Þorvarður B. Kjartansson, Kristian Guttesen, Sigvarður Ari Huldarsson o.fl.
Gestur kvöldsins er Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR.
Léttar veitingar.

1. maí ávarp Alþýðufylkingarinnar 2017

Í ár eru hundrað ári liðin frá því rússnesk alþýða reis upp gegn keisaranum og auðvaldinu. Og enn er nauðsyn að rísa upp gegn auðvaldinu, líka hér á Íslandi.

Útbreidd fátækt er orðin landlæg á Íslandi og ójöfnuður fer vaxandi ár frá ári. Engu breytir þó hagvöxtur slái öll met, og gjaldeyrir streymi inn í landið með ferðamönnum.

Húsnæðisvandi almennings er kominn algerlega úr böndum. Fjöldi fullvinnandi fólks getur ekki lifað á launum sínum. Margir lífeyrisþegar eiga erfitt með að komast af, þó því sé haldið fram að hér sé besta lífeyriskerfi í heimi.

En það er ekki nóg að býsnast yfir fátækt og ójöfnuði. Til að breyta ástandinu er nauðsynlegt að taka á orsökunum. Auðstéttin notar fjármálakerfið til að viðhalda forréttindum sínum og þrýstir á um að sölsa undir sig innviði samfélagsins í vaxandi mæli, til að auka enn frekar ójöfnuð og fátækt.

Vinnandi fólk á Íslandi verður að taka höndum saman til að efla stéttabaráttuna gegn auðvaldinu, bæði í sókn og vörn, bæði til varnar afmörkuðum stéttarhagsmunum í einstökum málum, en einnig í sókn til nýs samfélags, sem byggist á aukinni félagsvæðingu og sósíalisma.

Alþýðufylkingin er traustur hornsteinn í allri baráttu fyrir stéttarhagsmunum alþýðunnar og boðar samstöðu allra sem hafa sömu markmið. Það er lykill að árangri í þessari baráttu.

miðvikudagur, 19. apríl 2017

Fordæmum nýjustu árás Bandaríkjanna á Sýrland!

Þórarinn Hjartarson skrifar:

Vestrænir stuðningsmenn „uppreisnarinnar“ í Sýrlandi vilja einkum ræða það hvort Bashar al-Assad sé góður eða vondur forseti, og vestræn pressa hefur frá 2011 lýst Assad sem mikilli og afbrigðilega
Þórarinn Hjartarson skrifar
kaldrifjaðri skepnu. Ýmsir vinstri hópar og friðarsinnar gangast inn á þessar forsendur og segjast aldrei geta stutt „harðstjóra“ á nokkurn hátt. Slík rökfærsla afvegaleiðir umræðuna. Það er að vísu full ástæða til að benda á að skrýmslismyndin af Assad er pólitískt lituð. Bandaríkin settu Sýrlandsstjórn á listann yfir  „Öxulveldi hins illa“ árið 2001, settu viðskiptabann á landið 2003 og studdu við „uppreisn“ frá 2011 af því stjórnvöld þar voru ekki „vestrænt sinnuð“, ekki með þeim í liði. Nýbirt leyniskjöl sýna raunar að CIA vann að valdaskiptum í Sýrlandi þegar árið 1986. Það má þó fullyrða að Assadstjórnin hefur meira lýðræðislegt umboð en flestar eða allar stjórnir olíufurstanna við Persaflóa sem eru fylgiríki Vestursins í Sýrlandsdeilunni.

Þetta er samt ekki mergurinn málsins. Það er ekkert aðalatriði hvort Assad forseti er mildur eða harður. Aðalatriðið er íhlutun utanaðkomandi afla í málefni Sýrlands. Sérlega alvarlegt er síðasta skref Bandaríkjanna til stigmögnunar Sýrlandsstríðsins þegar þau hafa beint hernaði sínum opinskátt gegn stjórnvöldum Sýrlands. Alþýðufylkingin hlýtur að mótmæla þessu kröftuglega:

Við fordæmum eldflaugaárás Bandaríkjanna á Shayrat flugvöllinn 6. apríl sem inniber stórfellda stigmögnun stríðsins í átt að beinum átökum helstu kjarnorkuvelda heims.

Við mótmælum allri hernaðaríhlutun erlendra ríkja í Sýrland án samþykkis löglegra stjórnvalda landsins, og styðjum rétt Sýrlandsstjórnar til að verja landið fyrir innrásum og einnig staðgengilsherjum studdum utanlands frá.

Nokkrar helstu röksemdir:

a) Þjóðarréttur og sáttmálar SÞ banna ríkjum að hlutast til um innri málefni annars lands. Undantekning á því er aðeins ef um sjálfsvörn er að ræða eða ef til kemur samhljóða ákvörðun Öryggisráðs SÞ um íhlutun. Hvorugt gildir um Sýrland. Þetta bann við íhlutunum bannar hins vegar ekki löglegum stjórnvöldum að biðja um hernaðaraðstoð gegn innri og ytri hættu. Það á við um aðstoð Rússa og Írana við Sýrlandsher.

b) Fordæma verður skefjalausar, síendurteknar valdaskiptaaðgerðir Bandaríkjanna og NATO-ríkja í þessum heimshluta sem vísa til „verndarskyldu“ gegn „harðstjórn“ en valda aðeins ómældri þjáningu, dauða og eyðileggingu.

c) Valkosturinn við Assadstjórnina er ekki lýðræðisleg stjórn heldur kaos og sundurlimun landsins. A.m.k. 2/3 hlutar uppreisnaraflanna í Sýrlandi eru ofstækisfullir íslamistar og örlög Afganistans, Íraks og Líbíu tala skýru máli.

d) Ekki er hægt að berjast gegn Íslamska ríkinu (sem er yfirvarp hernaðar „Alþjóðlega bandalagsins gegn ISIS“ í landinu) og samtímis gegn Assadstjórninni sem er höfuðaflið gegn ISIS. ISIS að sínu leyti er afurð hinnar vestrænu innrásar í Írak sem braut niður samfélagið þar.

e) Það að veikja Sýrland og helst lima það sundur er einnig liður í stórveldaáætlunum Ísraels og Sádi-Arabíu um Miðausturlönd og uppskrift að áframhaldandi stríði og upplausn.

Þórarinn Hjartarson

föstudagur, 31. mars 2017

Einkavæðing – hnattvæðing – Goldman Sachs

Þórarinn Hjartarson skrifar
Salan á þriðjungi Arion banka féll fljótt í skugga frásagnarinnar um gruggug kaup Ólafs Ólafssonar á Búnaðarbanka árið 2003/04. Sú frásögn þjónar þeim markmiðum a) að glæpkenna og bófavæða kreppuna, skýra hana með siðferðisbresti og spillingu einstakra banka- og kaupsýslumanna og b) að lýsa bankasölu til erlendra fjármálastofnana sem ákjósanlegri og eftirsóknarverðri. Hvort tveggja rangt.

Þrír bandarískir vogunarsjóðir plús bandaríski bankinn Goldman Sachs kaupa nú 29,2% af Arion banka með kauprétt á 21,9% til viðbótar sem líklegt er að þeir nýti síðar á árinu og eiga þá meirihluta í bankanum. Þessir fjórir aðilar keyptu hlutinn af Kaupþingi ehf sem þeir eiga sjálfir 2/3 hlut í. Þeir eru því að kaupa af sjálfum sér. Kaupþing ehf átti 87% af Arion banka eftir að hann var einkavæddur af vinstri stjórninni á haustdögum 2010. Það var þá sem hún, í samráði við AGS, seldi lánadrottnum og kröfuhöfum gömlu bankanna tvo af nýju bönkunum, Arion banka og Íslandsbanka.


Stærsti hlutafjáreigandi Kaupþings (38.64%) er vogunarsjóðurinn Taconic capital. Einn hinna þriggja kaupendanna er hinn voldugi fjárfestingabanki Goldman Sachs. En auk þess tengjast Goldman Sachs og Taconic capital innbyrðis af því stofnendur og eigendur þess síðarnefnda voru tveir fyrrverandi starfsmenn Goldman Sachs. Goldman Sachs er kannski voldugasti fjárfestingabanki heims. Þefum aðeins af honum.

Goldman Sachs múrbrjótur hnattvæðingarafla
Bandaríska stjórnkerfið er klofið. Klofningurinn birtist í nýliðinni kosningabaráttu. Hillary Clinton var skýr fulltrúi hnattvæðingaraflanna, efnahagslegrar hnattvæðingar og pólitískrar/hernaðarlegrar íhlutunarstefnu um heim allan. Hillary var nánar tiltekið fulltrúi kerfisins, „The Establishment“, fulltrúi óbreyttrar stefnu (sem þó skyldi taka skrefi lengra). Andspænis henni stóð Donald Trump sem sagði „Ameríkanismi, ekki hnattvæðing, er okkar trúarjátning“ og sagðist mundu draga mjög úr efnahagslegri hnattvæðingu og sömuleiðis úr íhlutunarstefnunni. Þó miklu stærri hluti stjórnkerfisins, bankakerfisins og fjölmiðlanna styddi Clinton dugði það ekki til. Sigur Trumps fólst að stórum hluta í því að bregðast við stemningu meðal lýðsins, höfnun á útvistun iðnaðar og atvinnu – og almenningur reyndist einnig áhugalaus um vopnakapphlaup gegn Rússagrýlu. Bankinn Goldman Sachs, miðlægur í fjármálakerfinu, tók skýra afstöðu í kosningunum, bannaði fjárframlög til Trumps en var einn af fimm stærstu greiðendum í kosningasjóð Clintons. (heimild)

En eitt er að vinna kosningar, annað að breyta stefnu stjórnkerfisins. Eftir stjórnarskiptin er áðurnefndur klofningur enn við lýði – og birtist nú í klofnu ráðuneyti Donalds Trump og miklum brösum forsetans við hluta stjórnkerfisins (m.a. CIA) og voldugustu fjölmiðla. Þekktur stjórnmálarýnir lýsir klofinni ríkisstjórn svo: „Það virðast vera Goldman Sachs liðið gegn Bannon/Miller andstöðunni.“ Fjármálaráðherra Trumps er nefnilega sóttur til Goldman Sachs. Það er afar skýrt merki um það hvernig „djúp-ríkisvaldið“ (The Deep State) gerir sig gildandi þvert gegn hinni íhaldssömu, popúlísku retórík nýja forsetans. Líka skýrt merki um miðlæga stöðu bankans í bandarísku valdakerfi.

Ef einhver banki er fulltrúi hnattvæðingarafla, múrbrjótur hnattvæðingar, er það Goldman Sachs. Víkjum sögunni yfir Atlantshafið, að helstu átökum um hnattvæðinguna þar: Brexit. Rétt fyrir atkvæðagreiðsluna sl. sumar flaug Obama forseti yfir hafið og hótaði Bretum verri viðskiptasamningum við Bandaríkin ef þeir kysu ekki rétt. Ekki nóg með það, Goldman Sachs og þrír aðrir bandarískir risabankar lögðu fram milljónir punda til að styðja herferðina fyrir áframhaldandi veru Breta í ESB. Sjá grein The Telegraph undir fyrirsögninni: „Official pro-European Union campaign is part-funded by Goldman Sachs, Citigroup, Morgan Stanley and JP Morgan“.

Ég hef áður skrifað grein um hvernig menn nátengdir Goldman Sachs sitja eða hafa setið í fjölmörgum  lykilstöðum í ESB-batteríinu (forsetar eða í yfirstjórn Evrópska seðlabankans, í Framkvæmdastjórn ESB og álíka) og einnig sem toppvaldamenn í sjö löndum á evrusvæðinu, forsætisráðherrar og seðlabankastjórar. Hið frjálsa flæði ESB er einmitt birtingarform hnattvæðingarinnar í Evrópu. Sem hnattvæðingarsinnaður banki er Goldman Sachs mjög áfram um Evrópusamrunann, og hjálpaði m.a. grísku ríkisstjórninni árið 2001 við að fela skuldir Grikklands svo að landið liti út sem hæfur kandídat til að taka upp evru.

Hjá Goldman Sachs er stutt á milli peningavalds og stjórnmála. Ekki aðeins sendir bankinn sitt fólk í stjórnmálin, á sama hátt stundar hann það að taka fólk úr toppstöðum í pólitíkinni og ráða það að bankanum. Það gildir um ESB. Ofanskráð um ESB-afskipti bankans byggði ég einkum á grein úr Independent frá 2011. Síðan hefur Goldman Sachs ráðið til sín a.m.k. tvo algera toppmenn á sviði vestrænnar hnattvæðingar. Bankinn réð José Manuel Barroso, forseta framkvæmdastjórnar ESB 2004-2014, sem hátt settan ráðgjafa sinn um leið og hann hætti því starfi. Og áður hafði bankinn keypt til sín Anders Fogh Rasmussen, fyrrverandi framkvæmdastjóra NATO, enda hafði bankinn horft með velþóknun á verk þess herskáa hnattvæðingarsinna sem fór fyrir öðrum í að marka nýja herskáa stefnu bandalagsins, séstaklega gagnvart Rússlandi. Pólitíkusarnir sem bankinn tengir við sig eiga eitthvað sameiginlegt: Þeir eru voldugir fulltrúar og boðberar vestrænnar hnattvæðingar, frjálshyggju, „evrópuhugsunar“ og yfirþjóðlegs valds.

„Hnattvæðing“ skilgreind
Hnattvæðingu má skilgreina sem hástig kapítalískrar heimsvaldastefnu, sem hnattræna kapítalíska verkaskiptingu, með sem frjálsast flæði fjármagns og vinnuafls um lönd og álfur, m.a. „útvistun“ iðnaðar í gróðaskyni til lágkostnaðarlanda, allt á forsendum auðhringanna. Takmarkanir landamæra og raunar tilvera hinna mörgu sjálfstæðu þjóðríkja eru eitur í beinum auðhringanna og þessarar hnattrænu elítu. Eftir lok kalda stríðs og fall Austurblokkar um 1990 varð sú stefna fljótt ráðandi meðal vestrænna hnattvæðingarsinna að gera allan heiminn að opnu, frjálsu fjárfestingarsvæði fyrir vestræna, fjölþjóðlega auðhringa.

Hnattvæðingin breiðist ekki út eins og snjöll og bráðsmitandi hugsun. Hún verður ekki skilin nema í ljósi hins hins mikla pólitíska valds risaveldisins eina, og vestrænna fylgiríkja, eftir 1990 og ekki síður í ljósi stríðsrekstrar Vestursins í fjarlægum löndum – innrása og  staðgengilsstríða. Hernaðarstefnan beinist mjög inn á efnahagslega og hernaðarlega mikilvæg svæði eins og Miðausturlönd og ekki síður beinist hún gegn öllum keppinautum vestrænnar auðvaldselítu, nú einkum gegn Rússlandi og Kína. Hér er grein sem skýrir hnattvæðinguna nánar.

Einkavæðingin síðari
Íslensk stjórnvöld gátu eftir hrun tryggt sér bankana og einfaldlega sett þá í þrot, hefðu þau viljað breyta um leikreglur. En endurreistu þá í staðinn og létu hræætur (vogunarsjóði/hrægammafjárfesta) ná sér í uppgrip þegar þeir keyptu kröfur fyrri kröfuhafa á miklu undirverði og tóku að sér harkalega innheimtu skulda. Síðan afhenti vinstri stjórnin þessum aðilum meirihluta í tveimur hinna endurreistu banka (kröfum var breytt í hlutafé). Sjö árum síðar, að afléttum fjármagnshöftum, kaupa þessir aðilar nú eignirnar af sjálfum sér. Þar með eru Goldman Sachs og aðrir bandarískir fjármálafurstar orðnir beinir og formlegir eigendur annars (fyrst um sinn) þessara tveggja banka. Einkavæðing hins bankans, Íslandsbanka,  hefur hingað til farið fram á sama hátt. Sala þess banka er líka á dagskrá og litlar líkur á að framhaldið verði mikið öðru vísi en hjá Arion.

Frekar en að hin umrædda bankasala sé með orðum Bjarna Benediktssonar „mikið styrk­leika­merki fyrir íslenskt efna­hags­líf“ sýnir hún einmitt bága stöðu íslensks efnahagslegs sjálfstæðis. Auðvitað kaupa þessir aðilar banka fyrst og fremst til að hámarka gróða sinn. En enginn skal segja okkur að eigendur helstu fjármálastofnana landsins séu áhrifalausir um íslenska efnahagsstjórnun.

Frank Brosens
Goldman Sachs er ekki aðeins „erki­tákn­mynd alþjóðafjár­mála­kerf­is­ins“ (Sigmundur Davíð) heldur er hann augljóslega banki sem endurspeglar pólitískar áherslur hnattrænnar elítu USA og Vesturlanda. Eins og áður kom fram er Taconic Capital stofnað af tveimur fyrrverandi starfsmönnum Goldman Sachs. Af þeim lifir nú aðeins Frank Brosens. Hann er þekktur fjárfestir á Wall Street og stóð nærri Timothy Geithner fjármálaráðherra Obama. Auk þess er hann meðlimur í hinni voldugu hugveitu Council on Foreign Relataions (CFR), innan um eintóma toppmenn: marga fyrrverandi utanríkisráðherra, CIA-forstjóra og voldugustu bankastjóra. Og um stefnu CFR segir Wikipedia í stuttu máli: „CFR stuðlar að hnattvæðingu, fríverslun, minna regluverki um fjölþjóðlega auðhringa, efnahagslegri sameiningu í svæðisbundnar blokkir eins og NAFTA og ESB“.


Kaupin á Arion banka voru stærstu einstöku hlutabréfakaup erlendra aðila í sögu Íslands. Þau sýna okkur inn í nöturlegan heim auðræðis og íslenskrar niðurlægingar. Kreppan frá 2008 hefur ekki aðeins þjarmað að lífskjörum almennings og innviðum samfálgsins. Hún staðfestir líka stöðu Íslands sem hjáríkis í hinu vestræna efnahags- og valdakerfi.

mánudagur, 27. mars 2017

Vésteinn í Harmageddon

Vésteinn Valgarðsson, varaformaður Alþýðufylkingarinnar, var í viðtali í útvarpsþættinum Harmageddon á dögunum. Hægt er að hlusta á viðtalið hér.

mánudagur, 20. mars 2017

Mótmælum lífstíðarfangelsisdómi fyrir Maruti-þrettánmenninga

Óörugg vinna er alþjóðlegt vandamál vinnandi fólks. Í Indlandi reynir vinnandi fólk að skipuleggja sig í verkalýðsfélög en mætir stífri andstöðu atvinnurekenda og stundum ríkisvalds. Í Maruti í Indlandi rekur Suzuki verksmiðju þar sem verkamenn hafa verið hindraðir í að stofna verkalýðsfélag.
Í síðustu viku féll dómur í máli vel yfir hundrað verkamanna. Þeim var gefið að sök að hafa efnt til uppþota sem urðu í verksmiðjunni, þar sem starfsmannastjórinn lét lífið og hafði áður sýnt erfðastétt verkamanna fyrirlitningu. Ef þessum vel á annað hundrað voru 13 dæmdir fyrir morð á starfsmannastjóranum og nokkru fleiri fyrir uppþot. Aðrir voru sýknaðir.
Þeir 13 sem voru dæmdir fyrir morð áttu yfir höfði sér annað hvort dauðadóm eða lífstíðarfangelsi. Á föstudaginn var kveðinn upp dómurinn: lífstíðarfangelsi skyldi það vera. Hin raunverulega sök: að reyna að stofna verkalýðsfélag. Hinn raunverulegi tilgangur refsingarinnar: að vera öðrum verkamönnum viðvörun.
Alþýðufylkingin tekur undir alþjóðlega kröfu um að þessir menn verði látnir lausir. Þorvaldur Þorvaldsson, formaður flokksins, fór því í sendiráð Indlands sl. föstudag með eftirfarandi bréf:

People’s Front of Iceland
Leifsgötu 22
101 Reykjavík
To the Indian ambassador in Reykjavik
Túngötu 7
101 Reykjavík 
Dear ambassador. 
Our party, the People’s Front of Iceland, is very concerned about the 13 convicted Maruti Suzuki workers, and the situation they are facing. In general, India is meant to have a rule of law, but this case points at the opposite. The prosecution of the Maruti-Suzuki workers seems to be a sole attempt to suppress their trade union and their struggle for decent living conditions. Freedom of organisation is a fundamental factor of democracy, and every democratic state should support that right.
The People’s Front of Iceland supports the world-wide demand to release all the convicted Maruti-Suzuki workers and withdraw all charges against them, and particularly those 13 who are charged for murder. We urge the Indian authorities to take notice of these protests and drop all charges against the Maruti-Suzuki workers.
Reykjavík 17. 3. 2017
On behalf of the People’s Front of Iceland
Þorvaldur Þorvaldsson, 
chairman