miðvikudagur, 19. apríl 2017

Fordæmum nýjustu árás Bandaríkjanna á Sýrland!

Þórarinn Hjartarson skrifar:

Vestrænir stuðningsmenn „uppreinsarinnar“ í Sýrlandi vilja einkum ræða það hvort Bashar al-Assad sé góður eða vondur forseti, og vestræn pressa hefur frá 2011 lýst Assad sem mikilli og afbrigðilega
Þórarinn Hjartarson skrifar
kaldrifjaðri skepnu. Ýmsir vinstri hópar og friðarsinnar gangast inn á þessar forsendur og segjast aldrei geta stutt „harðstjóra“ á nokkurn hátt. Slík rökfærsla afvegaleiðir umræðuna. Það er að vísu full ástæða til að benda á að skrýmslismyndin af Assad er pólitískt lituð. Bandaríkin settu Sýrlandsstjórn á listann yfir  „Öxulveldi hins illa“ árið 2001, settu viðskiptabann á landið 2003 og studdu við „uppreisn“ frá 2011 af því stjórnvöld þar voru ekki „vestrænt sinnuð“, ekki með þeim í liði. Nýbirt leyniskjöl sýna raunar að CIA vann að valdaskiptum í Sýrlandi þegar árið 1986. Það má þó fullyrða að Assadstjórnin hefur meira lýðræðislegt umboð en flestar eða allar stjórnir olíufurstanna við Persaflóa sem eru fylgiríki Vestursins í Sýrlandsdeilunni.

Þetta er samt ekki mergurinn málsins. Það er ekkert aðalatriði hvort Assad forseti er mildur eða harður. Aðalatriðið er íhlutun utanaðkomandi afla í málefni Sýrlands. Sérlega alvarlegt er síðasta skref Bandaríkjanna til stigmögnunar Sýrlandsstríðsins þegar þau hafa beint hernaði sínum opinskátt gegn stjórnvöldum Sýrlands. Alþýðufylkingin hlýtur að mótmæla þessu kröftuglega:

Við fordæmum eldflaugaárás Bandaríkjanna á Shayrat flugvöllinn 6. apríl sem inniber stórfellda stigmögnun stríðsins í átt að beinum átökum helstu kjarnorkuvelda heims.

Við mótmælum allri hernaðaríhlutun erlendra ríkja í Sýrland án samþykkis löglegra stjórnvalda landsins, og styðjum rétt Sýrlandsstjórnar til að verja landið fyrir innrásum og einnig staðgengilsherjum studdum utanlands frá.

Nokkrar helstu röksemdir:

a) Þjóðarréttur og sáttmálar SÞ banna ríkjum að hlutast til um innri málefni annars lands. Undantekning á því er aðeins ef um sjálfsvörn er að ræða eða ef til kemur samhljóða ákvörðun Öryggisráðs SÞ um íhlutun. Hvorugt gildir um Sýrland. Þetta bann við íhlutunum bannar hins vegar ekki löglegum stjórnvöldum að biðja um hernaðaraðstoð gegn innri og ytri hættu. Það á við um aðstoð Rússa og Írana við Sýrlandsher.

b) Fordæma verður skefjalausar, síendurteknar valdaskiptaaðgerðir Bandaríkjanna og NATO-ríkja í þessum heimshluta sem vísa til „verndarskyldu“ gegn „harðstjórn“ en valda aðeins ómældri þjáningu, dauða og eyðileggingu.

c) Valkosturinn við Assadstjórnina er ekki lýðræðisleg stjórn heldur kaos og sundurlimun landsins. A.m.k. 2/3 hlutar uppreisnaraflanna í Sýrlandi eru ofstækisfullir íslamistar og örlög Afganistans, Íraks og Líbíu tala skýru máli.

d) Ekki er hægt að berjast gegn Íslamska ríkinu (sem er yfirvarp hernaðar „Alþjóðlega bandalagsins gegn ISIS“ í landinu) og samtímis gegn Assadstjórninni sem er höfuðaflið gegn ISIS. ISIS að sínu leyti er afurð hinnar vestrænu innrásar í Írak sem braut niður samfélagið þar.

e) Það að veikja Sýrland og helst lima það sundur er einnig liður í stórveldaáætlunum Ísraels og Sádi-Arabíu um Miðausturlönd og uppskrift að áframhaldandi stríði og upplausn.

Þórarinn Hjartarson

föstudagur, 31. mars 2017

Einkavæðing – hnattvæðing – Goldman Sachs

Þórarinn Hjartarson skrifar
Salan á þriðjungi Arion banka féll fljótt í skugga frásagnarinnar um gruggug kaup Ólafs Ólafssonar á Búnaðarbanka árið 2003/04. Sú frásögn þjónar þeim markmiðum a) að glæpkenna og bófavæða kreppuna, skýra hana með siðferðisbresti og spillingu einstakra banka- og kaupsýslumanna og b) að lýsa bankasölu til erlendra fjármálastofnana sem ákjósanlegri og eftirsóknarverðri. Hvort tveggja rangt.

Þrír bandarískir vogunarsjóðir plús bandaríski bankinn Goldman Sachs kaupa nú 29,2% af Arion banka með kauprétt á 21,9% til viðbótar sem líklegt er að þeir nýti síðar á árinu og eiga þá meirihluta í bankanum. Þessir fjórir aðilar keyptu hlutinn af Kaupþingi ehf sem þeir eiga sjálfir 2/3 hlut í. Þeir eru því að kaupa af sjálfum sér. Kaupþing ehf átti 87% af Arion banka eftir að hann var einkavæddur af vinstri stjórninni á haustdögum 2010. Það var þá sem hún, í samráði við AGS, seldi lánadrottnum og kröfuhöfum gömlu bankanna tvo af nýju bönkunum, Arion banka og Íslandsbanka.


Stærsti hlutafjáreigandi Kaupþings (38.64%) er vogunarsjóðurinn Taconic capital. Einn hinna þriggja kaupendanna er hinn voldugi fjárfestingabanki Goldman Sachs. En auk þess tengjast Goldman Sachs og Taconic capital innbyrðis af því stofnendur og eigendur þess síðarnefnda voru tveir fyrrverandi starfsmenn Goldman Sachs. Goldman Sachs er kannski voldugasti fjárfestingabanki heims. Þefum aðeins af honum.

Goldman Sachs múrbrjótur hnattvæðingarafla
Bandaríska stjórnkerfið er klofið. Klofningurinn birtist í nýliðinni kosningabaráttu. Hillary Clinton var skýr fulltrúi hnattvæðingaraflanna, efnahagslegrar hnattvæðingar og pólitískrar/hernaðarlegrar íhlutunarstefnu um heim allan. Hillary var nánar tiltekið fulltrúi kerfisins, „The Establishment“, fulltrúi óbreyttrar stefnu (sem þó skyldi taka skrefi lengra). Andspænis henni stóð Donald Trump sem sagði „Ameríkanismi, ekki hnattvæðing, er okkar trúarjátning“ og sagðist mundu draga mjög úr efnahagslegri hnattvæðingu og sömuleiðis úr íhlutunarstefnunni. Þó miklu stærri hluti stjórnkerfisins, bankakerfisins og fjölmiðlanna styddi Clinton dugði það ekki til. Sigur Trumps fólst að stórum hluta í því að bregðast við stemningu meðal lýðsins, höfnun á útvistun iðnaðar og atvinnu – og almenningur reyndist einnig áhugalaus um vopnakapphlaup gegn Rússagrýlu. Bankinn Goldman Sachs, miðlægur í fjármálakerfinu, tók skýra afstöðu í kosningunum, bannaði fjárframlög til Trumps en var einn af fimm stærstu greiðendum í kosningasjóð Clintons. (heimild)

En eitt er að vinna kosningar, annað að breyta stefnu stjórnkerfisins. Eftir stjórnarskiptin er áðurnefndur klofningur enn við lýði – og birtist nú í klofnu ráðuneyti Donalds Trump og miklum brösum forsetans við hluta stjórnkerfisins (m.a. CIA) og voldugustu fjölmiðla. Þekktur stjórnmálarýnir lýsir klofinni ríkisstjórn svo: „Það virðast vera Goldman Sachs liðið gegn Bannon/Miller andstöðunni.“ Fjármálaráðherra Trumps er nefnilega sóttur til Goldman Sachs. Það er afar skýrt merki um það hvernig „djúp-ríkisvaldið“ (The Deep State) gerir sig gildandi þvert gegn hinni íhaldssömu, popúlísku retórík nýja forsetans. Líka skýrt merki um miðlæga stöðu bankans í bandarísku valdakerfi.

Ef einhver banki er fulltrúi hnattvæðingarafla, múrbrjótur hnattvæðingar, er það Goldman Sachs. Víkjum sögunni yfir Atlantshafið, að helstu átökum um hnattvæðinguna þar: Brexit. Rétt fyrir atkvæðagreiðsluna sl. sumar flaug Obama forseti yfir hafið og hótaði Bretum verri viðskiptasamningum við Bandaríkin ef þeir kysu ekki rétt. Ekki nóg með það, Goldman Sachs og þrír aðrir bandarískir risabankar lögðu fram milljónir punda til að styðja herferðina fyrir áframhaldandi veru Breta í ESB. Sjá grein The Telegraph undir fyrirsögninni: „Official pro-European Union campaign is part-funded by Goldman Sachs, Citigroup, Morgan Stanley and JP Morgan“.

Ég hef áður skrifað grein um hvernig menn nátengdir Goldman Sachs sitja eða hafa setið í fjölmörgum  lykilstöðum í ESB-batteríinu (forsetar eða í yfirstjórn Evrópska seðlabankans, í Framkvæmdastjórn ESB og álíka) og einnig sem toppvaldamenn í sjö löndum á evrusvæðinu, forsætisráðherrar og seðlabankastjórar. Hið frjálsa flæði ESB er einmitt birtingarform hnattvæðingarinnar í Evrópu. Sem hnattvæðingarsinnaður banki er Goldman Sachs mjög áfram um Evrópusamrunann, og hjálpaði m.a. grísku ríkisstjórninni árið 2001 við að fela skuldir Grikklands svo að landið liti út sem hæfur kandídat til að taka upp evru.

Hjá Goldman Sachs er stutt á milli peningavalds og stjórnmála. Ekki aðeins sendir bankinn sitt fólk í stjórnmálin, á sama hátt stundar hann það að taka fólk úr toppstöðum í pólitíkinni og ráða það að bankanum. Það gildir um ESB. Ofanskráð um ESB-afskipti bankans byggði ég einkum á grein úr Independent frá 2011. Síðan hefur Goldman Sachs ráðið til sín a.m.k. tvo algera toppmenn á sviði vestrænnar hnattvæðingar. Bankinn réð José Manuel Barroso, forseta framkvæmdastjórnar ESB 2004-2014, sem hátt settan ráðgjafa sinn um leið og hann hætti því starfi. Og áður hafði bankinn keypt til sín Anders Fogh Rasmussen, fyrrverandi framkvæmdastjóra NATO, enda hafði bankinn horft með velþóknun á verk þess herskáa hnattvæðingarsinna sem fór fyrir öðrum í að marka nýja herskáa stefnu bandalagsins, séstaklega gagnvart Rússlandi. Pólitíkusarnir sem bankinn tengir við sig eiga eitthvað sameiginlegt: Þeir eru voldugir fulltrúar og boðberar vestrænnar hnattvæðingar, frjálshyggju, „evrópuhugsunar“ og yfirþjóðlegs valds.

„Hnattvæðing“ skilgreind
Hnattvæðingu má skilgreina sem hástig kapítalískrar heimsvaldastefnu, sem hnattræna kapítalíska verkaskiptingu, með sem frjálsast flæði fjármagns og vinnuafls um lönd og álfur, m.a. „útvistun“ iðnaðar í gróðaskyni til lágkostnaðarlanda, allt á forsendum auðhringanna. Takmarkanir landamæra og raunar tilvera hinna mörgu sjálfstæðu þjóðríkja eru eitur í beinum auðhringanna og þessarar hnattrænu elítu. Eftir lok kalda stríðs og fall Austurblokkar um 1990 varð sú stefna fljótt ráðandi meðal vestrænna hnattvæðingarsinna að gera allan heiminn að opnu, frjálsu fjárfestingarsvæði fyrir vestræna, fjölþjóðlega auðhringa.

Hnattvæðingin breiðist ekki út eins og snjöll og bráðsmitandi hugsun. Hún verður ekki skilin nema í ljósi hins hins mikla pólitíska valds risaveldisins eina, og vestrænna fylgiríkja, eftir 1990 og ekki síður í ljósi stríðsrekstrar Vestursins í fjarlægum löndum – innrása og  staðgengilsstríða. Hernaðarstefnan beinist mjög inn á efnahagslega og hernaðarlega mikilvæg svæði eins og Miðausturlönd og ekki síður beinist hún gegn öllum keppinautum vestrænnar auðvaldselítu, nú einkum gegn Rússlandi og Kína. Hér er grein sem skýrir hnattvæðinguna nánar.

Einkavæðingin síðari
Íslensk stjórnvöld gátu eftir hrun tryggt sér bankana og einfaldlega sett þá í þrot, hefðu þau viljað breyta um leikreglur. En endurreistu þá í staðinn og létu hræætur (vogunarsjóði/hrægammafjárfesta) ná sér í uppgrip þegar þeir keyptu kröfur fyrri kröfuhafa á miklu undirverði og tóku að sér harkalega innheimtu skulda. Síðan afhenti vinstri stjórnin þessum aðilum meirihluta í tveimur hinna endurreistu banka (kröfum var breytt í hlutafé). Sjö árum síðar, að afléttum fjármagnshöftum, kaupa þessir aðilar nú eignirnar af sjálfum sér. Þar með eru Goldman Sachs og aðrir bandarískir fjármálafurstar orðnir beinir og formlegir eigendur annars (fyrst um sinn) þessara tveggja banka. Einkavæðing hins bankans, Íslandsbanka,  hefur hingað til farið fram á sama hátt. Sala þess banka er líka á dagskrá og litlar líkur á að framhaldið verði mikið öðru vísi en hjá Arion.

Frekar en að hin umrædda bankasala sé með orðum Bjarna Benediktssonar „mikið styrk­leika­merki fyrir íslenskt efna­hags­líf“ sýnir hún einmitt bága stöðu íslensks efnahagslegs sjálfstæðis. Auðvitað kaupa þessir aðilar banka fyrst og fremst til að hámarka gróða sinn. En enginn skal segja okkur að eigendur helstu fjármálastofnana landsins séu áhrifalausir um íslenska efnahagsstjórnun.

Frank Brosens
Goldman Sachs er ekki aðeins „erki­tákn­mynd alþjóðafjár­mála­kerf­is­ins“ (Sigmundur Davíð) heldur er hann augljóslega banki sem endurspeglar pólitískar áherslur hnattrænnar elítu USA og Vesturlanda. Eins og áður kom fram er Taconic Capital stofnað af tveimur fyrrverandi starfsmönnum Goldman Sachs. Af þeim lifir nú aðeins Frank Brosens. Hann er þekktur fjárfestir á Wall Street og stóð nærri Timothy Geithner fjármálaráðherra Obama. Auk þess er hann meðlimur í hinni voldugu hugveitu Council on Foreign Relataions (CFR), innan um eintóma toppmenn: marga fyrrverandi utanríkisráðherra, CIA-forstjóra og voldugustu bankastjóra. Og um stefnu CFR segir Wikipedia í stuttu máli: „CFR stuðlar að hnattvæðingu, fríverslun, minna regluverki um fjölþjóðlega auðhringa, efnahagslegri sameiningu í svæðisbundnar blokkir eins og NAFTA og ESB“.


Kaupin á Arion banka voru stærstu einstöku hlutabréfakaup erlendra aðila í sögu Íslands. Þau sýna okkur inn í nöturlegan heim auðræðis og íslenskrar niðurlægingar. Kreppan frá 2008 hefur ekki aðeins þjarmað að lífskjörum almennings og innviðum samfálgsins. Hún staðfestir líka stöðu Íslands sem hjáríkis í hinu vestræna efnahags- og valdakerfi.

mánudagur, 27. mars 2017

Vésteinn í Harmageddon

Vésteinn Valgarðsson, varaformaður Alþýðufylkingarinnar, var í viðtali í útvarpsþættinum Harmageddon á dögunum. Hægt er að hlusta á viðtalið hér.

mánudagur, 20. mars 2017

Mótmælum lífstíðarfangelsisdómi fyrir Maruti-þrettánmenninga

Óörugg vinna er alþjóðlegt vandamál vinnandi fólks. Í Indlandi reynir vinnandi fólk að skipuleggja sig í verkalýðsfélög en mætir stífri andstöðu atvinnurekenda og stundum ríkisvalds. Í Maruti í Indlandi rekur Suzuki verksmiðju þar sem verkamenn hafa verið hindraðir í að stofna verkalýðsfélag.
Í síðustu viku féll dómur í máli vel yfir hundrað verkamanna. Þeim var gefið að sök að hafa efnt til uppþota sem urðu í verksmiðjunni, þar sem starfsmannastjórinn lét lífið og hafði áður sýnt erfðastétt verkamanna fyrirlitningu. Ef þessum vel á annað hundrað voru 13 dæmdir fyrir morð á starfsmannastjóranum og nokkru fleiri fyrir uppþot. Aðrir voru sýknaðir.
Þeir 13 sem voru dæmdir fyrir morð áttu yfir höfði sér annað hvort dauðadóm eða lífstíðarfangelsi. Á föstudaginn var kveðinn upp dómurinn: lífstíðarfangelsi skyldi það vera. Hin raunverulega sök: að reyna að stofna verkalýðsfélag. Hinn raunverulegi tilgangur refsingarinnar: að vera öðrum verkamönnum viðvörun.
Alþýðufylkingin tekur undir alþjóðlega kröfu um að þessir menn verði látnir lausir. Þorvaldur Þorvaldsson, formaður flokksins, fór því í sendiráð Indlands sl. föstudag með eftirfarandi bréf:

People’s Front of Iceland
Leifsgötu 22
101 Reykjavík
To the Indian ambassador in Reykjavik
Túngötu 7
101 Reykjavík 
Dear ambassador. 
Our party, the People’s Front of Iceland, is very concerned about the 13 convicted Maruti Suzuki workers, and the situation they are facing. In general, India is meant to have a rule of law, but this case points at the opposite. The prosecution of the Maruti-Suzuki workers seems to be a sole attempt to suppress their trade union and their struggle for decent living conditions. Freedom of organisation is a fundamental factor of democracy, and every democratic state should support that right.
The People’s Front of Iceland supports the world-wide demand to release all the convicted Maruti-Suzuki workers and withdraw all charges against them, and particularly those 13 who are charged for murder. We urge the Indian authorities to take notice of these protests and drop all charges against the Maruti-Suzuki workers.
Reykjavík 17. 3. 2017
On behalf of the People’s Front of Iceland
Þorvaldur Þorvaldsson, 
chairman

þriðjudagur, 14. mars 2017

Af landsfundi Alþýðufylkingarinnar 2017

3. landsfundur Alþýðufylkingarinnar var haldinn í Reykjavík helgina 11.-12. mars. Þar voru ýmis mál til umfjöllunar og samþykktar nokkrar ályktanir.

Meginmál landsfundarins voru þó um flokksstarf og skipulag. Nýlega voru stofnuð svæðisfélög innan flokksins á höðborgarsvæðinu og í Norðaustukjördæmi. Stefnt er að því að aðildarfélög flokksins spanni allt landið fyrir sumarið. Skipaðir voru starfshópar til að undirbúa útgáfu málgagns á netinu, til að móta og samræma stefnu flokksins í verkalýðsmálum og til stefnumótunar í sveitarstjórnarmálum.

Þorvaldur Þorvaldsson var endurkjörinn formaður og Vésteinn Valgarðsson varaformaður. Aðrir sem kjörnir voru í framkvæmdastjórn eru: Elín Helgadóttir sjúkraliði, Erna Lína Baldvinsdóttir nemi, Guðmundur Sighvatsson byggingafræðingur, Tamila Gámez Garcell kennari og Þorvarður B. Kjartansson háskólanemi.

Fjórir fulltrúar voru kjörnir í miðstjórn en að öðru leyti er miðstjórnin skipuð fulltrúum svæðisfélaganna auk framkvæmdastjórnar. Loks var samþykkt tillaga um að gera Ólaf Þ. Jónsson, fyrrum vitavörð með fleiru, heiðursfélaga Alþýðufylkingarinnar.

Líflegar umræður voru á fundinum og tóku allir fundarmenn til máls. Þá var mikil samstaða um allar afgreiðslur og ríkti bjartsýni um baráttumál  og uppbyggingu flokksins.

Framkvæmdastjórn Alþýðufylkingarinnar

Ályktanir landsfundarins má lesa hér.

miðvikudagur, 8. mars 2017

Áttundi mars

Í dag er áttundi mars, alþjóðlegur baráttudagur kvenna fyrir friði og jafnrétti.
Klukkan 17 í dag verður haldinn baráttufundur í Iðnó í tilefni dagsins. Sjáumst þar!

föstudagur, 3. mars 2017

Landsfundur Alþýðufylkingarinnar 11.-12. mars

Alþýðufylkingin heldur sinn þriðja landsfund helgina 11. og 12. mars. Dagskrá verður samkvæmt lögum flokksins, en endanleg útfærsla verður lögð fram í næstu viku.

Fundurinn verður haldinn í austurbæ Reykjavíkur í sal sem hefur aðgengi fyrir hjólastóla. Nákvæm staðsetning hefur verið send til félaga. Nýir félagar eru velkomnir, þeim er bent á að hafa samband í tölvupósti: althydufylkingin@gmail.com eða í síma: 895 9564 (Þorvaldur Þorvaldsson) til að fá nánari upplýsingar.

Fundurinn er opinn öllum félögum í Alþýðufylkingunni og framkvæmdastjórn hvetur alla félaga, sem þess eiga kost, að koma og taka þátt í þessum mikilvæga fundi. Þeir sem koma utan af landi og þurfa gistingu á höfuðborgarsvæðinu, eru hvattir til að láta vita sem fyrst svo auðveldara verði að koma því í kring.

miðvikudagur, 22. febrúar 2017

Ályktun um sjómannaverkfallið

Nýafstaðið sjómannaverkfall ber í sér lærdóma sem fólk ætti að taka eftir. Fyrsti er, að það er leið baráttunnar er leiðin til sigurs: Löng og ströng barátta skilaði sjómönnum kjarabótum. Annar: Kjarabæturnar eru takmarkaðar vegna þess að sjómenn völdu að samþykkja samninginn frekar en að taka slaginn enn lengur. Þriðji: Ríkisvaldið kemur fram sem bakhjarl útgerðarauðvaldsins með hótun sjávarútvegsráðherra um lög á verkfallið. Tökum eftir því að hún hótaði ekki að setja lög til að skikka útgerðarmennina til að ganga að kröfum sjómanna. Og ekki á verkbann á vélstjóra.

Sjómenn vinna erfiðari og hættulegri vinnu og eru lengur að heiman í senn heldur en flest annað vinnandi fólk á landinu. Fiskurinn verður ekki veiddur án þeirra. Þeir skulu virðir vel. Hins vegar er vel hægt að veiða fisk án kapítalista sem sölsa undir sig auðlindirnar og arðinn af vinnunni, og fá samt sérkjör hjá vinum sínum í ríkisstjórn.

Alþýðufylkingin vill að fiskistofnar Íslandsmiða séu nýttir í þágu þjóðarinnar. Hún vill frjálsar smábátaveiðar en að stærri skip þurfi að fá kvóta hjá útgerðarplássum, sem ráðstafi honum og fái auðlindagjald fyrir, en núverandi kvótaúthlutun verði fleygt fyrir borð. Alþýðufylkingin vill líka koma á félagslega rekinni útgerð, t.d. á vegum ríkis, sveitarfélaga eða alvöru samvinnufélaga, þannig að fámenn elíta maki ekki krókinn á auðlindinni, heldur njótum við hennar öll saman.

Framkvæmdastjórn Alþýðufylkingarinnar
22. febrúar 2017

Stofnun svæðisfélags Alþýðufylkingarinnar á höfuðborgarsvæðinu

Síðastliðinn laugardag, 18. febrúar, var stofnað svæðisfélag Alþýðufylkingarinnar á höfuðborgarsvæðinu. Það er sameiginlegt kjördæmisfélag flokksins í Reykjavíkur- og Suðvesturkjördæmum og í þeim sveitarfélögum sem tilheyra þeim. Félagið vinnur að framgangi stefnu Alþýðufylkingarinnar á félagssvæðinu, m.a. með kosningaundirbúningi.

Í stjórn voru kjörin Alice Bower, Jón Hjörtur Brjánsson, Tamila Gámez Garcell, Tinna Þorvaldsdóttir Önnudóttir og Þorvarður B. Kjartansson.

fimmtudagur, 16. febrúar 2017

Stofnfundur svæðisfélags Alþýðufylkingarinnar á höfuðborgarsvæðinu 18. febrúar

Aðildarfélag Alþýðufylkingarinnar á höfuðborgarsvæðinu verður stofnað laugardaginn 18. febrúar. Stofnfundurinn verður í Friðarhúsi, Njálsgötu 87, og hefst kl. 12.

Auk þess að samþykkja lög og kjósa stjórn, verður rætt um starf félagsins í náinni framtíð, tillögur til landsfundar í næsta mánuði o.fl.

Starfssvæði félagsins verður Reykjavík og Suðvesturkjördæmi. Auk þeirra sem þegar eru félagar í Alþýðufylkingunni, eru nýir félagar velkomnir á fundinn.

Heitt á könnunni.

Kveðja,

Undirbúningsnefndin

miðvikudagur, 15. febrúar 2017

Lög á sjómenn og SALEK – blikur á lofti

Þrýstingur vex jafnt og þétt kringum sjómannaverkfallið, og krafa um stjórnvaldsaðgerðir verða
Þórarinn Hjartarson
stálsmiður á Akureyri
háværari. Þetta þarf ekki að koma á óvart. Atvinnuvegaráðuneytið gefur út svarta skýrslu, „Mat á þjóðhagslegum kostnaði verkfalls sjómanna“. Útgerðarmenn reikna greinilega með lögum á verkfallið – að fenginni reynslu af því á síðustu 30 árum hafa 15 sinnum verið sett lög á vinnudeilur og þar af sjö sinnum á sjómenn! (farmenn eða fiskimenn). Aðrir binda vonir við skattaafslátt, að láta þannig niðurgreiðslur ríkisins til sjávarútvegsins leysa útgerðina undan launahækkunum.

Deilan dregst á langinn og sýnir góða samstöðu og stéttvísi meðal sjómanna. Jafnframt sýnir hún enn einu sinni þá miklu samstöðu sem ríkir meðal íslenskra atvinnurekenda um að hindra að verkfallsaðgerðir skili árangri. Viðbrögð þeirra við verkföllum eru alltaf prinsippmál og í þeirra röðum ríkir í raun bann við því að beygja sig fyrir verkfalli, þar sem slíkt myndi skapa hættulegt fordæmi meðal launþegahópa. Stéttasamstaða atvinnurekenda snýst mjög um það að sýna að verkföll borgi sig ekki.  

Önnur stéttarleg viðbrögð eignastéttarinnar eru sama eðlis, og jafnvel alvarlegri. Atvinnurekendavald og ríkisvald nota neikvæða umræðu um verkfallið til að ráðast að samningsréttinum. Þar fer Bjarni Benediktsson forsætisráðherra fyrir. Í Silfrinu um daginn (5/2) sagði hann orðrétt: „Það sem mér finnst að við eigum að spyrja okkur, svona í ljósi þessa verkfalls,  sem kemur á eftir mörgum öðrum verkföllum sem við höfum gengið í gegnum á undanförnum árum, er einfaldlega það hvort við þurfum ekki að fara að endurskoða þennan ramma vinnumarkaðarins, sem virðist ekki hafa fram að færa neinar leiðir til þess að höggva á hnútinn þegar það er stál í stál.“  Sem sagt, breyta þarf „vinnumarkaðsmódelinu“. Bjarni vísar þarna líka í launadeilurnar 2015, sem urðu tiltölulega víðtækar. Viðbrögð fulltrúa atvinnurekenda og ríkisvalds – og ASÍ-forustu – við þeim verkföllum voru þau að þetta mætti helst aldrei endurtaka sig. Til að hindra það yrði að setja kraft í SALEK-viðræður milli aðila vinnumarkaðar. Í viðtalinu í Silfrinu bætti Bjarni við: „Í því sambandi er oftast talað um að við gætum stóraukið vald ríkissáttasemjara, að við gætum þvingað menn til að hlíta hinu almenna merki markaðarins um svigrúm til launahækkana, ef menn ná ekki niðurstöðu í samningum... þetta er í raun kjarni þess samtals sem hefur verið í gangi undanfarin ár undir merkjum SALEK, milli almenna og opinbera markaðarins og stjórnvalda... það miðar að því að við færum okkur nær norræna módelinu og að þróa og þroska leiðir til að komast út úr svona öngstræti.“ (*)

Ágreiningur hefur verið verulegur innan verkalýðshreyfingarinnar um SALEK-viðræðurnar. Verkalýðsfélag Akraness ásamt nokkrum öðrum verkalýðsforingjum hefur staðið fast gegn því vinnumarkaðslíkani sem SALEK hefur byggt á, af því það sé til þess fallið – og til þess hugsað – að stórskerða samningsrétt stéttarfélaga. ASÍ-forustan hefur mótmælt því kröftuglega: „Nei, það er ekkert í þessu samkomulagi sem hróflar við ákvæðum vinnulöggjafarinnar um samningsrétt einstakra stéttarfélaga“ (*) En orð Bjarna forsætisráðherra segja það sem segja þarf: Markmiðið er að „þvinga menn til að hlíta hinu almenna merki markaðarins um svigrúm til launahækkana“ og að „stórauka vald ríkissáttasemjara“, segir hann. Sem kunnugt er er eitt meginatariði í SALEK-viðræðunum stofnun Þjóðhagsráðs sem greina skuli stöðuna í efnahagsmálum í aðdraganda kjarasamninga og leggja línu um „svigrúm til launahækkana“.

Nú ríður á að verjast tvöfaldri hættu: hindra það að enn ein lög verði sett á kjaradeilu sjómanna og eins að „skaðinn“ sem vinnudeilan veldur verði síðan notaður til að þvinga upp á okkur nýjum ramma um vinnudeilur skv. óskum atvinnurekenda.

Þórarinn Hjartarson, stálsmiður á Akureyri

þriðjudagur, 24. janúar 2017

Fundur um heimsráðstefnuna í Mumbai gegn stríði, arðráni og óöryggri vinnu

Frá heimsráðstefnunni í Mumbai gegn stríði, arðráni og óöryggri vinnu sem haldin var 18.-20. nóvember 2016

Opinn fundur þar sem kynnt verður nýafstaðin alþjóðaráðstefna í Mumbai á Indlandi. Þar komu saman fulltrúar hundruða verkalýðsfélaga og stjórnmálaflokka frá öllum heimsálfum og ræddu stöðu og horfur verkalýðsbaráttu í heiminum.
Framsögumaður verður Jean Pierre Barrois, sem sat ráðstefnuna, ásamt Pierre Priet. Þeir eru frá franska blaðinu La Tribune des travailleurs (Verkalýðsblaðinu) og Parti ouvrier indépendant démocratique (POID) (Sjálfstæða lýðræðis-verkalýðsflokknum)
Fundurinn verður í MÍR-salnum, Hvefisgötu 105, fimmtudagskvöld 26. janúar og hefst kl. 20:00. Hann fer fram á ensku. Allir velkomnir.

Að fundinum standa Alþýðufylkingin og Menningar- og friðarsamtökin MFÍK

fimmtudagur, 19. janúar 2017

Árið 2016 – ósigur hnattvæðingarinnar

Árið 2016 var merkisár, ár sviptinga í heimsmálum. Það var árið þegar vestræna
Þórarinn Hjartarson
stálsmiður
hnattvæðingareimreiðin – undir stjórn USA – tók að hósta alvarlega og missa ferð. Tvö mestu regináföllin sem hnattvæðingarstefnan varð fyrir á árinu voru Brexit í Bretlandi og kosning Donalds Trump í Ameríku. Á hernaðarsviðinu urðu atburðir sem draga í sömu átt.

„Hnattvæðingin“, hástig heimsvaldasinnaðs kapítalisma, er fyrirkomulag auðhringanna til að leggja undir sig markaði, auðlindir og atvinnulíf á heimsvísu. Stefna hnattvæðingarelítunnar var og er að gera allan heiminn að opnu, frjálsu fjárfestingarsvæði auðhringanna. „Hnattvæðingu“ má lýsa sem hnattrænni kapítalískri verkaskiptingu á afar háu stigi, með sem frjálsast flæði fjármagnsins um lönd og álfur, ekki síst „útvistun“ iðnaðar í gróðaskyni til lágkostnaðarlanda en þar sem hönnun, vörumerki yfirstjórn og vald situr eftir sem áður á Vesturlöndum (aðallega) og sér um að gróðinn flæði í rétta átt. Takmarkanir landamæra eru eitur í beinum auðhringanna, og öll sjálfsákvörðun (minni) ríkja er eitur í beinum hnattvæðingarsinna.

Hnattvæðingin brast á af auknum þunga eftir fall Austurblokkar um 1990: GATT-viðræðurnar sem juku frelsi fjármagnsins og fóru fram í „lotum“, stofnun Heimsviðskiptastofnunarinnar (WTO), tilkoma NAFTA, þróun ESB með „frelsun“ markaðsaflanna og miðstýrðs fjármálavalds á kostnað sjálfsákvörðunar aðildarríkja – sálin í ESB, „fjórfrelsið“, er raunar kjarninn í reglum hnattvæðingarinnar, þá landfræðileg útþensla ESB í austur – og loks samningagerðin um TISA og TTIP.

Nýfrjálshyggjumenn og markaðskratar túlka þessa þróun sem efnahagslegt lögmál. Og jafnvel í augum andstæðinga þróunarinnar hefur skriðþungi þessarar eimreiðar verið eins og ósigrandi afl. „Lögmál“ er þetta þó ekki heldur birtist þarna fyrst og fremst sókn auðsins og markaðsaflanna en undanhald verkalýðs og alþýðu – undanhald sósíalisma/félagshyggju og þjóðlegrar sjálfsákvörðunar fyrir því sem kalla má alþjóðahyggju auðmagnsins.

Ekki breiðist hnattvæðingin einfaldlega um heiminn eins og sigrandi hugsun eða andans stormsveipur. Bandaríkin hafa með önnur Vesturlönd í eftirdragi leitast við að treysta ytri skilyrði hennar og hindra framrás keppinauta með valdi, hernaðarinnrásum, viðskiptaþvingunum og valdaskiptaaðgerðum – með sérstaka áherslu á Miðausturlönd og yfirráða- og áhrifasvæði gömlu Sovétríkjanna. Thomas Friedman, sem skrifar vikulega um alþjóðamál, efnahagsmál og hnattvæðingu í New York Times, segir:
„Hulin hönd markaðarins getur ekki virkað án hins hulda hnefa. McDonalds getur ekki blómstrað án McDonnel Douglas sem hannaði F-15 fyrir flugher Bandaríkjanna. Og sá huldi hnefi sem leyfir tækni Silicon Valley að blómstra í öruggum heimi heitir landher, flugher og floti Bandaríkjanna.“
Hnattvæðingarvinstrið
Engan þarf að undra stórlega að frjálshyggjuhægrimenn í viðskiptum og stjórnmálum fylki sér um stefnu og hugmyndir hnattvæðingar. Hitt er merkilegra að fólk sem skilgreinir sig til vinstri gerir það sama. Þá komum  við að frjálslynda vinstrinu og því sem ég að ofan nefndi markaðskrata. Frjálslyndisvinstrið hefur gengið inn á stefnu stórauðvaldsins: fríverslun og frjálst flæði fjármagns og vinnuaafls, m.ö.o. hnattvæðingu auðhringanna.

Nú er staðan sú að hjá frjálslynda vinstrinu hefur hnattvæðing (frjálst flæði, lágmörkun landamæra, „evrópuhugsun“, fjölmenning...) bókstaflega komið í stað þeirrar heimsvaldaandstöðu sem öðru fremur fylkti vinstri mönnum til baráttu á árum áður. Óvinur frjálslynda vinstursins er ekki lengur heimsvaldastefnan, frekar „þjóðernisstefnan“. Jafnframt því er stéttarafstaða og stéttabarátta hætt að vera grundvöllur þessarar vinstrimennsku og helstu baráttusviðin snerta nú kynjabaráttuna, stöðu útlendinga, litaðra, múslima, samkynhneigðra, hinsegin fólks...

Brexit
Kosningarnar um Brexit í júní sl. voru í meginatriðum mótmæli gegn hnattvæðingarreglunum, og hinu evrópska formi þeirra í ESB. Gegn öllum tilskipunum valdsins í Bretlandi og Brussel ákvað meirihlutinn að yfirgefa ESB. Áhrifamestu aðilar sem studdu útgöngu Breta voru samtökin „Vote leave“ sem hafði aðalkjörorðið „Vote leave – take back control“ og flokkurinn UKIP með kjöorðið „I want my country back“. Um atkvæðagreiðsluna í júní hef ég áður skrifað:
Annars vegar stóð hin fjölþjóðlega ESB-elíta, stjórnvöld Bretlands, fjármála- og bankavaldið, voldugustu fjölmiðlarnir, hins vegar almenningur. Almenningur vann.... Þar vó þyngst að verkalýður stórra og smárra bæja Englands hafði fengið meira en nóg – af markaðsfrelsi Evrópumarkaðarins, frjálsu flæði fjármagns inn og út, sem hefur tekið frá honum iðnaðinn og störfin og grafið undan verkalýðshreyfingunni m.a. með ódýru innfluttu vinnuafli. Það að vilja að stefnan í innflytjendamálum eigi að vera ákvörðuð í þjóðríkinu sjálfu er reyndar ekki það sama og rasismi. Það var á hefðbundnum Labour-svæðum sem fólk streymdi á kjörstaði og kaus útgöngu. Þetta voru sem sé mótmæli verkalýðs gegn Brusselvaldi, gegn Cameron og líka gegn Labour. Uppreisn hans gegn elítunni og valdinu.
Fyrirbærið Trump
Donald Trump hafnaði hnattvæðingunni – og gerði það að þungamiðju framboðsmála sinna. „Ameríkanismi, ekki hnattvæðing (glóbalismi) verður okkar trúarjátning“ sagði hann. Helsta kjörorð hans í því samhengi var „Flytjum iðnaðarstörfin heim!“ (Bring manufacturing jobs back“). Eftir kjör Trumps skrifaði Diana Johnstone á Counterpunch:
„Raunveruleg merking þessa uppnáms er að hnattvæðingarstefnu Wall Street hefur verið hafnað af þegnum heimalandsins... Kjósendur Trumps höfðu ýmsar ástæður til að kjósa Trump aðrar en „kynþáttahyggju“. Umfram allt vildu þeir störf sín til baka, störf sem hafa horfið fyrir tilstilli þeirrar efnahagslegu frjálshyggju sem flutt hefur iðnaðarstörfin yfir á láglaunasvæði.“ 
Hillary Clinton var fulltrúi kerfisins, fulltrúi óbreytts ástands, hreinræktaðri fulltrúi bandarískrar hernaðarstefnunnar en Trump – og fulltrúi hnattvæðingarinnar í heild. Valdakerfið bandaríska studdi Hillary. Allir stærstu bankarnir voru þar með, Wall Street, hergagnaiðnaðurinn og allir þungvægustu fjölmiðlarnir. En það dugði samt ekki. Hún tapaði.

Mjög gróflega orðað var það lágstéttin sem bar uppi kjör Trumps meðan hástéttin kaus Hillary Clinton. Trump vann yfirburðasigur meðal hvítra án háskólamenntunar. Skrið yfir til repúblíkana var mest hjá þeim lægst launuðu og mest stökk yfir til demókrata kom hjá þeim hæst launuðu. Þetta er umsnúningur á hefðbundnu fylgi flokkanna tveggja (á sér að vísu lengri aðdraganda en þessa kosningabaráttu eina).
  
Í ríkjandi umræðu, m.a. á Íslandi – og þó sérstaklega til vinstri – eru úrslitin bæði í Bretlandi og Bandaríkjunum fyrst og fremst túlkuð sem „vaxandi kynþáttahyggja“ eða „sigur hatursins“ með tilvísun til umræðu um flóttamannastraum, útlendingahræðslu, íslamófóbíu og ólöglega innfytjendur m.m. Ekki þarf að vefengja að þessir þættir hafi haft veruleg áhrif á fylgið. En á hitt er sjaldan minnst að bæði Nigel Farage og Donald Trump spiluðu mjög fimlega á megna óánægju alþýðu með hnattvæðingarstefnuna og það sem henni fylgir: versnandi kjör, útvistun iðnaðar, óöryggi, vaxandi ójöfnuður, félagsleg undirboð...

Það er ekki þannig að popúlistarnir Nigel Farage eða Donald Trump hafi „pískað upp stemningu“ gegn hnattvæðingu eða gegn ESB með lýðskrumi sínu. Sem popúlistar haga þeir einmitt seglum eftir vindi, og vindurinn er almenningsálitið. Þeir taka afstöðu gegn umræddum fyrirbærum af því hvað þau eru óvinsæl. Hagkerfið staðnar, innviðir fúna. Hnattvæðingarstefnan eykur auð hinna ríkustu en frá sjónarhóli almennings rífur hún niður landið fremur en byggja það upp.

ESB og popúlisminn
ESB er nú í svo slæmri kreppu að líkja má við niðurbrot. Einstök lönd í sambandinu hafa hafnað flóttamannapólitík ESB, og þó einkum því að löndin skuli ekki sjálf ákvarða stefnu sína í innflytjendamálum. Refsiaðgerðir ESB gegn Rússlandi hafa einnig reynt mjög á þanþol sambandsins enda eru þær framkvæmdar vegna tilskipana frá USA gegn sterkri innri andstöðu í Evrópu. Cameron gerði þá djöfuls skyssu að leyfa þegnunum að kjósa um aðild, og það fór sem  fór. Forseti ESB, Jean-Claude Juncker, sagði í ræðu á Evrópuþinginu.
„Við skulum bara gera sjúkdómsgreininguna heiðarlega: Evrópusambandið okkar er í tilvistarkreppu, a.m.k. að hluta. Aldrei áður hef ég séð jafn litla samheldni milli aðildarríkja, svo fá svið  sem við getum sameinast um að vinna saman á.“
Fríverslunarsamningur milli ESB og Bandaríkjanna, TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), hefur undanfarin misseri verið í mótun bak við luktar dyr og gengur út á að gefa auðhringunum aukin völd. Frumkvæðið hefur algjörlega verið Bandaríkjamegin. Samningsgerðin hefur mætt hörðum mótmælum meðal almennings, 17% Þjóðverja styðja hann og 15% Bandaríkjamanna. Gagnrýnin gengur m.a. út á að yfir ½ milljón störf tapist í Evrópu, ekki síst tengd landbúnaði. Í ágúst sl. sögðu svo bæði Hollande Frakklandsforseti og Gabriel fjármálaráðherra Þýskalands að samningsgerðin hefði mistekist og væri strand. Í kosningabaráttunni tók síðan Donald Trump afstöðu gegn samningsgerðinni og sagði hana ógna störfum í landinu, svo samningunum er líklegast sjálfhætt.

Í þessu umhverfi óvinsællar hnattvæðingarstefnu hefur hægri popúlisminn vaxið fram – popúlískir flokkar Evrópu þenjast út og Trump sigrar Hillary. Ef við lítum á Evrópu sérstaklega er ljóst að hægripopúlisminn tekur í einu landi af öðru til sín það verkalýðsfylgi sem hefðbundnir vinstri flokkar tóku áður. Það er af því að þeir flokkar hafa yfirgefið verkalýðsstéttina. Þeir reyna ekki einu sinni að hlusta eftir óskum hennar og þörfum, hvað þá að styðja hana og leiða í stéttabaráttunni. Og þarna er augljóst að hægripopúlistar hafa hlustað miklu betur. Þeir hafa í velferðarmálum tekið upp mörg af stefnumálum vinstri flokkanna. Þar við bætist andstaðan við hnattvæðinguna og afleiðingar hennar, af því hvað slíkur málflutningur fellur í góðan jarðveg hjá almenningi. Hve mikið þessir flokkar munu fylgja málflutningnum eftir í verki er vafasamt (í ljósi þess að þeir játast kapítalismanum sjálfum) og allt annað mál – sem ekki verður rætt hér.

Það þarf ekkert að efast um að hægripopúlískir flokkar Evrópu hafa líka riðið á bylgju útlendingaótta og sums staðar púra rasisma, sem er auðvitað áhyggjuefni. Það breytir því ekki að höfnun kjósenda í Bretlandi og Bandaríkjunum á hnattvæðingarstefnunni árið 2016 var greinileg uppreisn alþýðu gegn fjandsamlegu kerfi. Sú uppreisn var um leið ósigur auðsins og valdsins þó framhaldið sé óljóst. Þróunin á komandi árum verður mjög háð því hvernig vinstri öflin í framhaldinu bregðast við þessari uppreisn.

Umsnúningurinn í Sýrlandi
Hér ætla ég að prjóna við lítinn kafla af öðru sviði, sviði stríðsátaka. Það tengist ekki pólitískum straumum á Vesturlöndum eins og Brexit eða fyrirbærið Trump, en stríðsrekstur Vestursins í fjarlægum löndum – innrásir eða staðgengilsstríð – eru órjúfanlegur hluti af hnattvæðingunni eins og áður var nefnt. Árið 2016 var árið sem vígið Austur-Aleppo féll til sýrlenska stjórnarhersins. Árið 2015 var Sýrlandsstjórn komin í mjög aðþrengda stöðu og hryðjuverka- og uppreisnarherirnir studdir af NATO-veldum og Persaflóaríkjum réðu stækkandi svæðum landsins. Íhlutun Rússa til stuðnings Sýrlandsstjórn seint á árinu 2015, í viðbót við þátttöku frá Íran og Hizbolla í Líbanon, snéri hins vegar dæminu við. Orrustan um Aleppo varð á árinu 2016 að táknrænni þungamiðju stríðsins. Þegar Austur-Aleppo var frelsuð skömmu fyrir jól varð ljóst að staðgengilsstríð Vestursins og bandamanna er tapað, þó það sé vissulega alls ekki búið. Umsnúningurinn í Sýrlandsstríðinu er því þriðja regináfall hnattvæðingarstefnunnar árið 2016.

Tim Anderson, ástralskur prófessor, hefur skrifað mikilvæga bók og fjölda greina um Sýrlandsstríðið. Ég eftirlæt honum að túlka þýðingu atburðanna í Aleppo:
„Frelsun Aleppo, sem er önnur mesta borg Sýrlands og djásn aftan úr fornöld, er alvarlegasta bakslag í 15 ára hernaðaryfirgangi undir forustu Washington á öllu svæðinu. Endurvakin herská nýlendustefna á þessu svæði hefur þanið sig frá Afganistan til Líbíu, undir langri röð falskra yfirskrifta. Innrásum og staðgengilsstríðum hefur verið fylgt eftir með efnahagslegum refsiaðgerðum og yfirgengilegum áróðri. En þessi mikla hernaðarútrás – sem George W Bush fyrrum forseti kallaði sköpun „Nýrra Miðausturlanda“ – hefur siglt á sker í Sýrlandi. Hinir miklu staðgengilsherir, launaðir og vopnaðir af Washington ásamt sínum staðbundnu bandamönnum Sádum, Tyrkjum, Katar og Ísrael hafa verið sigraðir af sterku svæðisbundnu bandalagi með stuðningi sýrlensku þjóðarinnar.“
Þegar Donald Trump eftir forsetakjör segir hluti eins og „...Við munum ástunda nýja utanríkisstefnu sem að lokum lærir af mistökum fortðíðarinnar. Við munum hætta að steypa stjórnvöldum og kollvarpa ríkisstjórnum...“ þá er það merki um það að sigrar Sýrlendinga skila sér á sinn hátt og valdamiðstöðvarnar í Washington þurfa að horfast í augu við breytta stöðu hins hnignandi risaveldis.

sunnudagur, 1. janúar 2017

Áramótakveðja til stuðningsmanna Alþýðufylkingarinnar

Ég óska ykkur öllum gleðilegs árs. Árið 2016 hefur verið nokkuð viðburðaríkt hjá Alþýðufylkingunni, og segja má að
hún hafi komist á kortið, og margfaldast sá fjöldi sem þekkir nokkuð til, og finnur til samstöðu með stefnu Alþýðufylkingarinnar. Á komandi ári liggja fyrir ekki síður mikilvæg verkefni, þar sem skipulagsleg uppbygging flokksins er í forgrunni. Í nóvember s.l. var stofnað fyrsta svæðisfélag Alþýðufylkingarinnar í Norðausturkjördæmi og við höfum sett okkur það markmið að stofna félög um allt land fyrir landsfund í byrjun mars.

Það er mikil áskorun að taka sér það verkefni að sameina alþýðuna til baráttu gegn auðvaldinu til að koma á nýju þjóðskipulagi. Enginn getur gert allt en allir geta gert eitthvað. Ég er sannfærður um að okkur tekst á komandi misserum að efla Alþýðufylkinguna og auka stöðugleika í starfi hennar, þannig að hún verði forystuafl á öllum sviðum stéttabaráttunnar. Ég vonast til að hitta mörg ykkar í starfi á næstunni og saman munum við gera árið 2017 að mikilvægu ári í uppbyggingu AF.

Þorvaldur Þorvaldsson
trésmiður og formaður Alþýðufylkingarinnar