mánudagur, 12. júní 2017

Stríð 21. aldar og íslenska sjónarhornið

Þórarinn Hjartarson skrifar

RÚV hafði í samvinnu við UNICEF á „Degi rauða nefsins“ (9. júní) þátt til að styrkja söfnun fyrir þjáð og snauð heimsins börn. Safnað var vegna hungursneyðar í Suður-Súdan, Jemen, Sómalíu og Nígeríu. Ekki var minnst á að vestræn stórveldi hafa staðið á bak við hernað í þremur þessara landa, sem ræður líklega mestu um hungrið. Svo kom „yfirlitsmynd yfir hörmungarnar í Sýrlandi“.

Þórarinn Hjartarson
stálsmiður á Akureyri
Fókusinn var á Aleppó – og spurningin um  sökina var auðveld: Einn aðili var fundinn sekur, Sýrlandsstjórn/her, sem stundað hefði fjöldamorð á borgarbúum. Lyginni er dælt í okkur með sprautum. Yfirlitsmyndin var dæmigerð fyrir túlkun íslenskra fjölmiðla á styrjöldum okkar daga. Helstu fjölmiðlar Íslands – RÚV og dagblöðin tvö – eru alveg samstíga í túlkun á helstu styrjöldum 21. aldar. Skýringarmunstrið er u.þ.b. svona:

a) Stríðið í  Sýrlandi er kallað „borgarastríð“ en sagt stafa af réttlátri „uppreisn“ gegn miskunnarlausum harðstjóra. Af ytri afskipum af stríðinu er einkum talað um þátt Rússa. Þagað er um peningana frá Sádi-Arabíu sem fjármagna „uppreisnina“ eða endalausa aðflutninga og þjónustu við hana frá Tyrklandi. Og fátt sagt um um þátt Bandaríkjanna allt frá viðskiptabanni á Sýrland til þjálfunar og vopnasendinga til „uppreisnarinnar“.

b) Stríðið í Jemen er kallað „borgarastríð“ og er þá alveg horft framhjá því að fyrir tveimur árum (júlí 2015) breyttist stríðið í innrásarstríð þegar Sádi-Arabía réðist á þetta fátæka land með 100 sprengjuflugvélum og her sem taldi 150 þúsund hermenn, aðallega málaliða. USA og NATO-veldin sjá Sádum fyrir vopnum, sbr. spánnýjan samning Trumps við Sáda, stærsta einstaka vopnasölusamning sem gerður hefur verið. Sl. haust hófu Bandaríkin svo beinan hernað gegn Jemen við hlið Sáda.

c) Stríðið í Írak er í íslenskum fjölmiðlum skilgreint sem „stríð gegn ISIS“ og „stríð gegn hryðjuverkum“. Góðu gæjarnir berjast við að „frelsa“ Mósúl. En „stríðið gegn ISIS“ í Mósúl og víðar í Írak er einfaldlega framhald Íraksstríðsins 2003-2011, innrásar og hernáms sem kostað hefur milljón Íraka lífið, og skóp m.a. fyrirbærið ISIS. Bandaríkin eru aldeilis ekki frelsandi afl heldur hernámsafl í Írak sem hefur enn sama markmið, að sundurlima landið og komast yfir auðlindir þess.

d) Stríðið í Úkraínu er kallað borgarastríð. Aldrei þessu vant er gert mikið úr utanaðkomandi íhlutun, þ.e.a.s. íhlutun og yfirgangi Rússa. Hins vegar er kyrfilega þagað um þátt CIA sem stjórnaði valdaráninu í Kiev 2014 eða um hernaðarlega innikróun Rússlands, af hálfu NATO-velda, fyrir og enn frekar eftir það valdarán.

Sem sagt, þessum helstu styrjöldum sem nú geysa lýsa fjölmiðlarnir okkar sem borgarastyrjöldum og/eða „stríði gegn hryðjuverkum“. Skipulega er horft framhjá hinum vestrænu afskiptum. Fjölmiðlarnir íslensku bergmála þær túlkanir sem stóru fréttastofurnar vestan hafs gefa en þær aftur tjá einfaldlega hagsmuni bandarískrar heimsvaldastefnu og hergagnaiðnaðar. Svo muldra menn gjarnan í skeggið eitthvað um það böl sem hlýst af „óumburðarlyndi“ og „trúarofstæki“.

Ofantaldar styrjaldir hanga saman. Stríðin eru öll betur skilin sem árásarstríð en sem borgarastríð. Yfirstjórn þeirra er í Washington. Árið 2001 lýstu USA og NATO yfir „stríði gegn hryðjuverkum“ (áður en þeir réðust inn í Afganistan). Það var yfirskrift og réttlæting hnattræns hernaðar og síðan hafa þeir  stundað látlausar valdaskiptaaðgerðir, ýmist beint eða með hjálp svæðisbundinna bandamanna. Helsta þungamiðja stríðsrekstursins hefur verið í Miðausturlöndum og önnur þungamiðja á fyrrum yfirráðasvæði Sovétríkjanna. Um er að ræða samhangandi íhlutunarstefnu Vestursins til að steypa „óþóknanlegum“ stjórnvöldum og koma að öðrum „þóknanlegum“. Svæðisbundnir bandamenn með eigin valdahagsmuni koma hér við sögu, og Sádi-Arabía er mikilvægasti bandamaður NATO í múslimaheiminum, í því verkefni Vestursins að ná yfirráðum í Miðausturlöndum. Og framan talin stríð öll eru liðir í heimsyfirráðastefnu þar sem aðalmeðulin eru hernaðarleg. Aðeins einn aðili rekur slíka stefnu í nútímanum: Vesturblokkin (NATO-blokkin) undir forustu Bandaríkjanna.

Þáttur íslenskrar utanríkisstefnu í þessu samhengi er hvorki saklaus né friðsamlegur. Ísland tekur þátt í valdaskipta- og yfirráðastefnu NATO-veldanna, eftir getu sinni. Alltaf. Óháð því hverjir skipa ríkisstjórn, enda heyrist engin andstaða við þá stefnu á Alþingi. Ísland var í bandalagi hinna viljugu þjóða gegn Írak (við það var reyndar andstaða á Alþingi). Ísland studdi árásarstríð NATO gegn Afganistan og gegn  Líbíu. Íslenska vinstri stjórnin viðurkenndi árið 2012 „Þjóðareiningu“ uppreisnarhópa í Sýrlandi – National Coalition – sem lögmætt stjórnvald Sýrlands, og stillti sér þannig á bak við „uppreisn“ (kostaða, vopnaða og mannaða utanlands frá) gegn stjórnvöldum sem viðurkennd eru af SÞ sem lögmæt. Ísland tekur þátt í refsiaðgerðum gegn Rússlandi, mótatkvæðalaust í utanríkismálanefnd og á Alþingi.  Í málefnum stríðs og friðar fylgir Ísland þeirri línu sem lögð er í Washington, punktur. Og röklegt framhald þess: íslenskar fréttastofur eru í þeim málum endurvarpsstöðvar stóru fréttastofanna vestra sem eru hluti af stríðsvélinni.

föstudagur, 19. maí 2017

Ályktun um samgöngumál

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar mótmælir harðlega þeim niðurskurði sem ríkisstjórn peningavaldsins hefur farið í á samgönguáætlun. Ennfremur fordæmir miðstjórnin allar hugmyndir um einkavæðingu samgöngukerfisins en hugmyndir um vegatolla eru ekkert annað en inngangur að slíku. Miðstjórnin hafnar með öllu þeim viðbárum að ekki sé nægilegt fé til framkvæmdanna, tugir ef ekki hundruð milljarða eru innheimt á hverju ári í umferðartengdum sköttum og gjöldum. Á tíma sívaxandi umferðar erlendra ferðamanna sem að auki færa þjóðinni gríðarlegar gjaldeyristekjur er það ráðslag stjórnvalda að minnka fjármagn til viðhalds og uppbyggingar vegakerfisins frá ári til árs, í stað þess að stórauka það, óskiljanlegt og með öllu ólíðandi.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur almenning, ásamt sveitarstjórnarmönnum og forsvarsmönnum, í hinum ýmsu landshlutum til að láta stjórnvöld ekki etja sér í innbyrðis átök um fjárveitingar sem þau sjálf standa fyrir því að takmarka, en mótmæla einum rómi áðurnefndum niðurskurði. Fyrst og fremst stefnir þessi óboðlega stjórnsýsla mannslífum í voða, en mun auk þess valda stórfelldu eignatjóni og verða frekari dragbítur á uppbyggingu innviða ferðaþjónustunnar, sem þegar hefur dregist svo mjög úr hömlu að orðið er til stórskammar fyrir land og þjóð.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

fimmtudagur, 18. maí 2017

Ályktun um umhverfismál

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar áréttar að meðan þjóðfélagið er keyrt áfram af gróðadrifnu markaðskerfi, sem gerir endalausar kröfur um siaukinn hagvöxt sé tómt mál að tala um uppfyllingu markmiða Parísarsamkomulagsins og annarra skuldbindinga Íslendinga hvort sem er hérlendis eða á alþjóðavettvangi. Miðstjórnin átelur tvískinnung umhverfisráðherra og ríkisstjórnarinnar sem kemur fram í daðri við olíuvinnsluhugmyndir, mengandi þungaiðnað og vaxandi flugsamgöngur, og hvetur stjórnvöld til fara raunhæfar leiðir til að minnka losun CO2 en þá þarf að koma til félagsvæðing þjóðfélagsins þar sem hagsmunir samfélagsins en ekki auðmanna eru hafðir í fyrirrúmi.

Ný stefna þarf að fela í sér t.d. áhersla á rafbílavæðingu með tilheyrandi niðurfellingu gjalda og uppbyggingu þjónustukerfis í almannaeign, félagsvæðing og efling almenningssamgangna og margt fleira.

Alþýðufylkingin berst fyrir því að undið verði ofan af umhverfisógninni og komið á sjálfbæru samfélagi sem ekki gengur á rétt komandi kynslóða með græðgi fámennrar auðstéttar. Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur íslenskan almenning til þess að taka umhverfismálin föstum tökum og vinna að því, bæði með lífsháttum sínum og pólitískri baráttu, að gripið verði til viðunandi viðbragða við þeim vanda sem óbilgirni markaðshyggjunnar hefur skapað í heiminum. Til þess að bjarga jörðinni út úr vítahring mengunar og sóunar auðstéttarinnar er mikilvægt að skilningur vaxi, bæði hjá almenningi og innan umhverfishreyfinga, á því að kapítalisminn verður aldrei grænn.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

miðvikudagur, 17. maí 2017

Ályktun: Einkavæðing undir radar

Einkavæðing undir radar

Ríkisstjórnin reynir kerfisbundið að einkavæða innviði samfélagsins í áföngum, og koma í veg fyrir umræður og önnur samfélagsleg inngrip í það ferli.

Það er fyrirséð, að opnun einkasjúkrahúss undir nafni klíníkurinnar í Ármúla, grefur alvarlega undan íslensku félagslegu heilbrigðiskerfi. En heilbrigðisráðherra neitar að axla ábyrgð á starfsleyfi þessa einkasjúkrahúss og svo mikið sem taka afstöðu til málsins.

Fyrirhuguð innlimun Fjölbrautaskólans við Ármúla í Tækniskólann, sem er einkarekinn, er einnig tilraun til að sölsa menntastofnanir undir samtök atvinnurekenda, í trássi við vilja starfsfólks, og án samráðs við neina sem málið varðar. Svipaðir tilburðir eiga sér stað á fleiri sviðum.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar fordæmir einkavæðingar- og markaðsvæðingaráráttu íslensku auðvaldsflokkanna, og hvetur til sameiginlegrar andspyrnu frá alþýðunni. Það er ekki nóg að hægja á, eða stöðva einkavæðingarnar, heldur verður að snúa vörn í sókn og félagsvæða það, sem áður hefur verið markaðsvætt. Gera þarf áætlun sem stefnir að því að allir innviðir íslensks samfélags verði félagslega reknir.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

þriðjudagur, 16. maí 2017

Ályktun um sameiginlegt ábyrgðarleysi auðvaldsins

Samfélagslegt ábygðarleysi auðvaldsins

Ákvörðun HB Granda um að hætta bolfiskvinnslu á Akranesi og segja upp næstum 90 manns, er enn ein sönnun þess, að svokölluð samfélagsleg ábyrgð einkafyrirtækja er ekkert annað en orðin tóm.
Þetta atvik kallar einnig á grundvallarendurskoðun á yfirráðum yfir aflaheimildum. Útgerðarauðvaldið hefur á undanförnum áratugum þvælst um landið, og skilið mörg byggðarlög eftir í miklum vanda. Það hefur því sýnt sig að óbreytt kerfi stuðlar ekki að byggðafestu eins og lögin kveða á um.

Æskilegast væri að útgerð á Íslandi væri að sem mestu leyti félagslega rekin, bæði til að tryggja byggðafestu, og ekki síður til að afrakstur sameiginlegrar auðlindar þjóðarinnar skili sér til hennar.
Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar hvetur allan almenning á Íslandi til að sameinast í baráttu fyrir róttækum breytingum í sjávarútvegi, sem byggist á sanngjarnri skiptingu veiðiheimilda milli byggðalaga og að félagslegur rekstur stærri útgerða verði forgangsvalkostur.

Miðstjórn Alþýðufylkingarinnar 13. maí 2017

mánudagur, 8. maí 2017

Bú er landstólpi, eyðibýli ekki

Það fréttist um daginn að hið gamalgróna býli Unaós í Hjaltastaðaþinghá er að líkindum fara í eyði vegna þess að eigandinn, íslenska ríkið, auglýsir ekki eftir nýjum ábúanda þegar bóndinn hættir.
Vésteinn Valgarðsson


Nú bætast við fréttir um að fjöldi ríkisjarða sé farinn í eyði í Skaftárhreppi og oddviti hreppsins gagnrýnir hvað ríkið dregur það lengi að auglýsa þær, og ber við „stefnumótunarvinnu“. En stefnuleysi er líka ákveðin stefna í svona máli, því ef landinu er ekki haldið í byggð á meðan menn eru að hugsa sig um, þá fer það í eyði. Svo einfalt er það. Það er stefnan.

Þessi „stefnumótun“ ríkisins hefur staðið í einhver ár. Það er langur tími í landbúnaði. Það er nefnilega a.m.k. tvennt sem gerir landbúnað einstakan meðal atvinnugreina. Annars vegar er hann eina atvinnugreinin sem mannkynið getur ekki lifað án. Hins vegar er ekki hægt að hætta bara með hann og byrja aftur eftir nokkur ár, eins og stígvélaverksmiðju eða leigubílastöð. Þegar landið fer í órækt, hús í niðurníðslu, og búsmalinn í sláturhús er mjög mikið átak að byrja aftur. Og dýrt. Svo ekki sé minnst á samfélagslega upplausn, svo sem þegar börnum snarfækkar í skóla sem var fámennur fyrir.

Það vill svo til að ég er með lausn, stefnu sem hver sem er má gera að sinni: Landið á að vera í byggð og þegar bújörð í eigu ríkisins losnar á strax að auglýsa hana. Flóknara er það ekki.


-- Vésteinn Valgarðsson
stuðningsfulltrúi og varaformaður Alþýðufylkingarinnar

Ávarp flutt á Rauðum 1. maí

Af hverju þarf vinnufólk alltaf að standa í stappi við vinnuveitendur? Af hverju getum við ekki bara unnið saman frekar en að vera alltaf að reyna að berjast á móti hvert öðru? Til að svara þessu þurfum við að gera okkur grein fyrir því að markmið okkar eru andstæð: sem vinnandi fólk viljum við sem hæst laun fyrir eins litla vinnu og mögulegt er og vinnuveitandinn vill sem mesta vinnu fyrir eins lítinn pening og mögulegt er. Með öðrum orðum: ef við, almenningur, hættum að berjast þá mun öll baráttan koma frá auðvaldinu.

Við höfum aldrei fengið neitt frítt frá auðvaldinu og það mun ekki breytast.
Frá upphafi kapítalismans hefur ójöfnuður ávalt farið vaxandi. Þó lífskjör hafi aukist með tímanum, líkt og þau gerðu í nær öllum öðrum kerfum sem komu þar á undan, þá hefur ávöxtur efnahagskerfisins alltaf ratað á færri og færri hendur.
Þetta segir sig sjálft: enda fyrir einn til að græða þarf einhver annar að tapa.

Okkar helsta varnartól hafa verið stéttarfélög. En við megum ekki gleyma því að ef stéttarfélögin eiga að vinna fyrir okkar kjörum, þá þurfum við sjálf að vera virkur partur af þeirra baráttu.

Mig langar að vitna í Bernie Sanders, en fyrir sirka 10 mánuðum sagði hann þetta:

Sen. Bernie Sanders: "We cannot allow ourselves to become used to the fact that we got hundreds of thousands of children in this country who are homeless. That is our greatest danger, becoming used to it and thinking that it is normal. It is not normal. It is an outrage. And never, ever lose your sense of outrage."

Þetta eru sterk orð og eiga fullan rétt á sér. Okkar helsta hætta er sú að við sættum okkur við núverandi stöðu og að okkur fari að þykja þetta eðlilegt; Að svona sé þetta bara. Þegar fjöldi fólks hefur ekki efni á því að eiga sér heimili, þá megum við ekki sætta okkur við það, heldur þurfum að líta á það sem hneykslið sem það er.

Þó við höfum barist fyrir 8 klukkutíma vinnudegi, þá skiptir það engu máli ef fólk getur ekki lifað á launum sínum. Við sjáum að það er ekki nóg að berjast fyrir betri kjörum, því um leið og við lítum í burtu þá tekur auðvaldið allt til baka sem við höfum unnið fyrir.

Það er ekki nóg að berjast fyrir breytingum í lögum eða kjarasamningum þegar kerfið vinnur gegn manni. Í efnahags kerfi sem ýtir undir brot á vinnufólki í þeim tilgangi að hámarka gróða, þá verður það ljóst að það sem þarf að breytast er kerfið sjálft.

Þetta er baráttan sem Alþýðufylkingin er tilbúin að fara í. En enginn flokkur út af fyrir sig getur náð þessu markmiði einn. Þessu verður aðeins náð þegar við getum fengið stuðning og samstarf vinnufólks. Ef við sættum okkur við það sem við höfum eða teljum að það sé ekki hægt að breyta því, þá erum við nú þegar búin að tapa. En ef vinnandi fólk er tilbúið að lyfta upp hnefa og berjast fyrir ávöxtum sinnar eigin vinnu, þá er valdið okkar. Því ekkert kerfi hefur lifað að eilífu og fyrr eða síðan þá munum við sigra.

fimmtudagur, 4. maí 2017

NORÐUR-KÓREA OG „DJÖFLARNIR“ Í HEIMSVALDAKERFINU

Þórarinn Hjartarson skrifar:
Þórarinn Hjartarson


Þann 26. apríl boðaði Trump alla Öldungadeildina í Hvíta húsið til að ræða ógnina sem stafar af N-Kóreu sem sé „alvarlegt vandamál fyrir allan heiminn“. Þegar Bush-stjórnin útnefndi „öxulveldi hins illa“ eftir 11. september var Norður-Kórea á þeim lista. Hin voru Íran, Írak, Kúba, Líbía og Sýrland. Síðan er hálfur annar áratugur liðinn og önnur ríki hafa bæst á óvinalista USA, nefnd nöfnum eins og „harðstjórnir“ og „bófaríki“: Venezuela undir Chavez og áfram, Súdan, Zimbabwe, Úkraína líka um tíma og í seinni tíð einkum Rússland. Þegar Bandaríkin hafa gefið ríkjum slíka stimpla fylgja bandamennirnir í Vesturblokkinni (NATO + ESB) alltaf dæmi þeirra.  

Hin útlægu ríki eru sem sagt stimpluð „harðstjórnir“, „einræði“ og þaðan af verra og fá svo meðferð í samræmi við það: Áróðursmaskínan mikla djöfulgerir (demóníserar) viðkomandi, svo koma efnahagslegar refsiaðgerðir, diplómatísk einangrun og valdaskiptaaðgerðir í formi innri „uppreisna“ fjármagnaðra utanlands frá, tilraunum til „litabyltinga“ sem stjórnað er utanlands frá – eða bein innrásarstríð.

Ef við horfum gagnrýnu auga á þessar stimplanir sem koma frá Washington og helstu valdamiðstöðvum Vesturlanda og spyrjum hvað þessi útlagaríki hafi raunverulega til saka unnið kemur yfirleitt í ljós að höfuðglæpur þeirra er skortur á undirgefni við Vestrið.

Útlagaríkin eiga almennt það sameiginlegt að hafna kröfum USA og bandamanna um a) frjálsar fjárfestingar og b) aðstöðu fyrir herstöðvar. Eftir lok kalda stríðsins um 1990 varð sú stefna fljótt ráðandi meðal vestrænna „hnattvæðingarsinna“ að gera allan heiminn að opnu, frjálsu fjárfestingarsvæði vestrænna, fjölþjóðlegra auðhringa. Bandaríkin hafa alls um 900 herstöðvar utan lands og hernaðaraðstöðu í 130-150 löndum, og þú neitar ekki USA um hernaðaraðstöðu ef þú vilt vera í „hlýjunni“. Stjórnvöld í Íran, Írak og Líbíu áttu lengi það sameiginlegt að vilja hnekkja valdi dollarsins í alþjóðaviðskiptum, ekki síst olíuviðskiptum. Gaddafí fór m.a.s. fyrir hreyfingu um ný samtök Afríkuríkja og nýtt fjármálakerfi þeirra þar sem sameiginlegur gjaldmiðill þeirra yrði gulldínar í stað dollars. Það var margföld dauðasök.

Glæpur Pútíns er augljós. Á 10. áratug fékk Rússland sjokkþerapíu einkavæðingar undir leiðsögn AGS og Jeltsín var USA/NATO-veldum undirgefinn. Vestrænir auðhringar sáu fyrir sér eilífar veiðilendur fjárfestinga um allt gamla Sovétsvæðið. NATO tók mikinn sprett landvinninga í austur og lýsti því m.a. yfir 2008 að bæði Úkraína og Georgía innan skamms „munu verða aðildarlönd NATO“. En Pútín eyðilagði þau bjartsýnu áform í Ossetíu og Afkasíu það ár og svo á Krím 2014. Og fór svo að styðja „viðnámsöxulinn“ (Axis of Resistance) í Miðausturlöndum. Djöfuls Rússneski risinn sem var kominn á hnén hafði sem sagt brölt á fætur aftur! Nú duga engir silkihanskar!

Berum að lokum saman tvö lönd sem koma mjög við sögu vestrænnar heimsvaldastefnu. Víetnam og Norður-Kóreu. Eftir sigurinn á heimsvaldasinnum 1975 hóf Víetnam fyrst þjóðlega uppbyggingu, mótað af sovétbýrókratísku stjórnkerfi en fljótlega samt með miklum „markaðslausnum“. En eftir fall Sovét og kapítalíska umbyltingu Kína missti landið sína pólitísku bakhjarla og markaðshyggjan varð alveg ofan á. Víetnam sveigði þá fljótt af hinni þjóðlegu stefnu, opnaði sig fyrir hnattvæðingunni, bauð fram auðlindir landsins til alþjóðlegra auðhringa ásamt afar ódýru og réttindasnauðu vinnuafli, umfaðmaði stofnanir eins og WTO og TPP (Trans-Pacific Partnership), tók svo upp hernaðarsamvinnu við Bandaríkin, m.a. í umkringingu Kína, nokkuð sem var staðfest í heimsókn Obama til landsins á síðasta ári. (sjá hér)

Norður-Kórea hins vegar hefur frá upphafi (eftir tortímandi stríð og vopnahlé 1953) treyst á efnahagslegan sjálfsbjargarbúskap – og hélt því áfram eftir lok kalda stríðsins – ásamt því að halda fast við ríkiseign á helstu framleiðslutækjum og miðstýrðan áætlanabúskap með takmarkaða aðstöðu fyrir erlenda fjárfesta – og að sjálfsögðu enga hernaðaraðstöðu heimsvaldasinna í landinu. Stefna þeirra brýtur u.þ.b. allar reglur vestrænnar hnattvæðingar. Viðbrögðin létu aldrei á sér standa, með orðum Mike Whitney: „Bandaríkin hafa kallað yfir landið hungursneyð, meinað stjórn þess um aðgang að erlendu fjármagni, kæft efnahag þess með lamandi refsiaðgerðum og komið upp banvænum eldflaugakerfum og herstöðvum við landamærin.“ Sjá hér grein um N-Kóreu og Vestrið.


Það sem hinir útnefndu „djöflar og útlagar“ eiga sameiginlegt er ekki „harðstjórn“ umfram önnur lönd heldur andstaða við bandaríska og vestræna yfirráðastefnu og hnattvæðingu. Það er hún sem er vandamálið, ekki „harðstjórarnir“ í Norður-Kóreu eða annars staðar.

mánudagur, 1. maí 2017

Rauður fyrsti maí

Alþýðufylkingin býður í menningar- og skemmtidagskrá í MÍR-salnum, Hverfisgötu 105. Kvöldið byrjar kl. 20.
Fram koma Sólveig Hauksdóttir, Þorvarður B. Kjartansson, Kristian Guttesen, Sigvarður Ari Huldarsson o.fl.
Gestur kvöldsins er Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR.
Léttar veitingar.

1. maí ávarp Alþýðufylkingarinnar 2017

Í ár eru hundrað ári liðin frá því rússnesk alþýða reis upp gegn keisaranum og auðvaldinu. Og enn er nauðsyn að rísa upp gegn auðvaldinu, líka hér á Íslandi.

Útbreidd fátækt er orðin landlæg á Íslandi og ójöfnuður fer vaxandi ár frá ári. Engu breytir þó hagvöxtur slái öll met, og gjaldeyrir streymi inn í landið með ferðamönnum.

Húsnæðisvandi almennings er kominn algerlega úr böndum. Fjöldi fullvinnandi fólks getur ekki lifað á launum sínum. Margir lífeyrisþegar eiga erfitt með að komast af, þó því sé haldið fram að hér sé besta lífeyriskerfi í heimi.

En það er ekki nóg að býsnast yfir fátækt og ójöfnuði. Til að breyta ástandinu er nauðsynlegt að taka á orsökunum. Auðstéttin notar fjármálakerfið til að viðhalda forréttindum sínum og þrýstir á um að sölsa undir sig innviði samfélagsins í vaxandi mæli, til að auka enn frekar ójöfnuð og fátækt.

Vinnandi fólk á Íslandi verður að taka höndum saman til að efla stéttabaráttuna gegn auðvaldinu, bæði í sókn og vörn, bæði til varnar afmörkuðum stéttarhagsmunum í einstökum málum, en einnig í sókn til nýs samfélags, sem byggist á aukinni félagsvæðingu og sósíalisma.

Alþýðufylkingin er traustur hornsteinn í allri baráttu fyrir stéttarhagsmunum alþýðunnar og boðar samstöðu allra sem hafa sömu markmið. Það er lykill að árangri í þessari baráttu.